Anti-globalisering staat juist niet voor geweld

De gewelddadige gebeurtenissen tijdens de recente G8-conferentie in Genua hebben reeds veel pennen in beweging gebracht. Gezien het vaak bedenkelijke niveau van de desbetreffende berichtgeving in de (inter)nationale pers, wensen wij met dit schrijven enkele kanttekeningen te maken bij deze gang van zaken. Ondergetekenden maakten deel uit van een internationaal gezelschap van vredelievende, niet-partijgebonden activisten die gedurende vier dagen de manifestaties tegen de G8-top bijgewoond hebben. Vooreest dient men op te merken dat de grote meerderheid van de pers de zgn. ’antiglobalisatiebeweging’ halsstarrig blijft afschilderen als ’irrationeel’, ’onwetend’ en ’gewelddadig’. Deze simplistische wit-zwart voorstelling doet de realiteit oneer aan. De meerderheid van de activisten van deze protestbeweging zijn niet gekant tegen globalisering op zich. Veeleer bestaat er een sterk misnoegen t.a.v. haar huidige neoliberale variant. Wij zijn de mening toegedaan dat deze vorm van globalisering tot een tweevoudige sociaal-economische dualisering leidt, d.i. zowel tussen het rijke Noorden en het arme Zuiden als in het Noorden zelf. De wereld begint zich meer en meer om te vormen naar het archipel-model: steeds meer eilandjes van armen in het Noorden en steeds vollere eilandjes van rijken in het Zuiden. Gelijktijdig leidt globalisering tot een uniformisering van de cultuur waarbij een sociaal en ecologisch onhoudbare levenswijze wordt gepromoot. Op de keper beschouwd is de democratie het voornaamste slachtoffer van de globalisering, aangezien de kloof tussen de Imperiale centra waar de echte beslissingen genomen worden (bv. multinationale ondernemingen, private pensioen- en hefboomfondsen, banken, supranationale instellingen zoals WTO, IMF, WB, G7/8, enz.) en de mensen die de gevolgen van die beslissingen lijdzaam moeten ondergaan, steeds toeneemt. I.p.v. deze top-down globalisering ijveren wij voor een bottom-up globalisering die het neoliberale Imperium betwist. I.p.v. de globalisering van de ’Vrij’handel stellen wij de globalisering van ecologisch verantwoorde ’Eerlijke’ handel voor. I.p.v. de gestandaardiseerde American way of life, suggereren wij een ’wereld waarin ruimte is voor vele werelden’, met ’één neen, maar vele ja’s’ zoals Subcomandante Marcos het verwoordt. De weigering om één internationale blauwdruk te concipiëren, wordt weerspiegeld in de rijke diversiteit van de zgn. ’Seattle-beweging’. Wat de misnoegden ook mogen beweren, de ideeën die worden bediscussiëerd binnen deze regenboogorganisatie zijn veel gevaarlijker voor de status-quo dan het geweld vanwege een kleine minderheid binnen die beweging.

Zou dit één van de redenen kunnen zijn waarom de media systematisch de aandacht vestigen op dit geweld, eerder dan te wijzen op de veelheid aan ideeën en voorstellen die uit deze beweging geboren worden? Een blik op de berichtgeving over de G8-top vanwege de internationale kwaliteitspers spreekt boekdelen. Op 20 juli, de dag dat Carlo Guiliani werd neergeschoten, namen 70000 activisten deel aan een totaal van negen afzonderlijke demonstraties. Zeven van die negen marsen, dewelke de grote meerderheid aan betogers incorporeerden, schitterden vanwege hun pacifistisch, creatief en humoristisch karakter: samba-orkestjes brachten mensen aan het dansen; het levend theater gaf blijk aan het kafkaiaanse gehalte van onze westerse maatschappij; José Bové defileerde met een koe vóór de oproerpolitie; een oude Italiaanse man deelde poëzie uit aan de tot tanden gewapende carabinieri; etc. Helaas werden deze originele scènes de krantenlezer of nieuwskijker ontzegd. In de plaats daarvan werden zij met beelden van het geweld van het zgn. ’zwarte blok’ bekogeld. Op 21 juli stapten meer dan 200000 mensen vreedzaam door de straten van Genua op. Nochtans werd deze gewichtige gebeurtenis onmiddellijk naar de voetnoten der geschiedenis verwezen, aangezien de internationale pers zich opnieuw als aasgieren op de blinde agressie van het ’zwarte blok’ stortten. Zo wijdde de Italiaanse kwaliteitskrant La Republica (22/7) 16 pagina’s aan de G8-top, publiceerde zij 34 grote foto’s van gewelddaden maar vertikte zij het om ook maar één beeld van de geweldloze massabetoging te tonen. Een analyse van andere internationale kranten leverde een identieke slotsom op.

Daarenboven speelde de Italiaanse politie een zeer dubbelzinnige rol in het geweld van het ’zwarte blok’. Alle aanwezigen in Genua konden vaststellen dat de politie de andere kant opkeek toen leden van het ’zwarte blok’ willekeurige vernielingen aanbrachten. Er is overtuigend bewijsmateriaal voorhanden dat aantoont dat demonstranten, uitgedost in de typische zwarte gevechtskledij, vlakbij bepaalde protestmarsen uit politiewagens stapten. Met andere woorden: wie behoorde tot dat ’zwarte blok’? Uit talrijke gesprekken met de meest diverse activisten konden wij afleiden dat, naast een aantal ’anarchisten’ die uit waren op gecoördineerd symbolisch geweld tegen privé-eigendom en politie, dit ’zwarte blok’ vooral uit ordinaire voetbalhooligans, neonazi’s en politieinfiltranten bestond. Het ’zwarte blok’ vormde het excuus voor de politie om ongewoon hard op te treden tegen de (veel gevaarlijkere) oprechte activisten. Het is daarom ook niet verwonderlijk dat de oproerpolitie op zaterdagnacht (22/7), onder het belachelijke voorwendsel van op zoek te zijn naar ’zwarte blokkers’ waarvan iedereen wist dat zij op een autoparking kampeerden enkele kilometer verder, een brutale razzia hield in de school waarin de geweldloze mensen van het Indymedia Center en het overkoepelende Genova Social Forum overnachtten. 200 gemaskerde carabinieri bestormden het gebouw, vernietigden de computers en ranselden in het wilde weg alle aanwezigen gedurende 45 minuten duchtig af. 51 aanwezigen werden gewond waarvan 31 onder politiebewaking naar het ziekenhuis moesten worden afgevoerd. Sommigen van de arrestanten werden door de carabinieri gedwongen om fascistische leuzen te scanderen. Dit was nochtans niet Chili, maar wél ’democratisch’ Italië.

Dit soort vormen van politiegeweld en ééndimensionale mediaberichtgeving hebben slechts tot doel om de gehele ’Seattle-beweging’ te criminaliseren en te discrediteren. Jammer genoeg voor moguls zoals Berlusconi, is deze beweging veel te veerkrachtig om als gevolg van dergelijke manipulatie het bijltje erbij neer te leggen. Tot spijt van wie het benijdt zijn we, aan de dageraad van de 21e eeuw, getuige van het ontstaan van een compleet nieuwe voorhoede van een globaliserend verzet tegen de verdingelijking van alle aspecten van het leven, tegen de macht van de bedrijfswereld en de uitholling van de democratie. Vluchten naar de woestijn van Qtar of de bergen van Canada zal niet toereikend zijn om dit embryonale Contra-Imperium te aborteren.

Peter Tom Jones (post-doctoraal onderzoeker, 27, België), Thales Tréz (bioloog/bioethicus, 23, Brazilië), Belén Macías (journalist, 23, Spanje), Miguel Flores (landbouwingenieur, 25, Portugal), Sandra Flores (student scenografie, 22, Portugal), Rooselien De Kooker (sociaal werkster, 21, Nederland)