Guy Debord is een helse machine die moeilijk te ontmijnen is. En toch heeft men het geprobeerd. En probeert men het nog steeds. Men probeert hem te neutraliseren, te verzachten, te esthetiseren, te banaliseren. Niets helpt. De dynamiet blijft erin en riskeert te exploderen in de handen van degenen die het willen ontmijnen.
René Schérer en Giorgio Passerone hebben een boek over Pasolini gepubliceerd, onder de titel ‘Passages pasoliniens’. De Franse vrije zender Radio Libertaire interviewde één van beide auteurs over de Italiaanse cineast, dichter, schrijver, homo en activist. Johny Lenaerts vertaalde.
We leven in een tijd die door Marx gekenmerkt werd als een tijd van algemeen verval, van universele koopbaarheid. En nu schildert ons Elvis Peeters, in zijn nieuwste roman ‘Wij’, een vriendengroepje – vier meisjes, vier jongens – dat een seksbedrijfje ontwikkelt, waar we op microschaal de hedendaagse wereld in kunnen herkennen.
Nieuw aan deze crisis is dat niemand de schuld aan de werklozen geeft. Niemand klaagt erover dat ze te lui zijn. Niemand verlangt dat ze asperges steken. Niemand beweert dat ze te veel geld van de staat ontvangen. De laatste keer was dat anders. Ook in de jaren 2002 tot 2005 kende Duitsland een zware crisis. Het aantal werklozen lag haast bij de vijf miljoen, veel hoger dan nu, in de talkshows stelden de moderatoren steeds weer dezelfde vraag: Waar is het aan te wijten? Waarom gaat het het land zo slecht?
De Duitse schrijver Alfred Döblin geeft een beeld van de economische crisis van de jaren dertig, dat, in het licht van een aantal recente gebeurtenissen, erg vertrouwd overkomt.
Toen ik nog werkte in België woonde ik ooit een "studiedag" bij (met Electrabel als één van de promotoren) waarin het effekt van hoogspanningskabels toegeschreven werd aan "massahysterie". Uit de brief van Joris Bosmans (Humo 3514) blijkt dat er de afgelopen 15 jaar geen stap vooruit is gezet in deze materie, en "massahysterie" nog steeds de officiële leer blijft. Van mijn kant heb ik wel de moeite genomen om mijn licht op te steken bij andere bronnen. Laat ons beginnen bij het begin. De (...)
Mathias Bienstman, medewerker van Netwerk Vlaanderen, pleit in deze tekst voor een sociaal transitiefonds in de sector van energierenovatie. Opmerkingen en commentaren zijn welkom bij de auteur. Zie onderaan voor gegevens.
Het concept ’transities’ is vandaag in volle opgang. Zoals we al eerder aangaven op de website is het belangrijk om aandacht te geven aan hoopvolle, enthousiasmerende projecten en experimenten. Transition town Totnes is zo’n voorbeeld hiervan. Het volgende artikel van Peter Polder verscheen in het Nederlandse webzine Ravagedigitaal (25 juli 2008).
Het is een oorlog van een nieuw type dat de Scientology Kerk sedert enkele dagen te verduren heeft. Want het is namelijk op het virtuele terrein dat zich momenteel de strijd van de antisekteactivisten afspeelt. Verschillende internetsites van de Scientology Kerk (die volgens rapport nr 2468 van het Franse parlement als een sekte beschouwd wordt) worden aldus door internet-‘hacktivisten’ en door een denkbeeldige groep onder de benaming ‘Anonymus’, geviseerd.
Midden jaren zestig. Raymond Borde is een vermaard filmcriticus. Zijn specialiteit: de erotische film. Op lyrische wijze schrijft hij over ‘het zoete, zeer zoete droombeeld’ van lesbiennes die in een somber kasteel opgesloten worden. Hij beschrijft hoe in het leven van de man het opduiken van de eerste lesbiennes op het witte doek ‘de opborreling van het meest natuurlijke wonder ter wereld’ met zich meebrengt. ‘Dat gebeurt rond het zestiende jaar. (...) Maar meedogenloze regels leggen deze waanzin het zwijgen op. Op de eerste plaats is er niemand die op dit droombeeld antwoordt. Het poogt zich tevergeefs te objectiveren.’
dinsdag 7 april 2009, door Wolfgang Uchatius
Ze kregen steeds weer hetzelfde antwoord: De Duitsers zijn veel te gezapig, veel te gemakzuchtig, niet flexibel genoeg. Ze vinden zich veel te goed om asperges te steken. Bondskanselier Gerhard Schröder zei: ‘Er bestaat geen recht op luiheid.’ Het was een vaststelling, geen verwijt. De crisis was volgens hem het directe gevolg van een oeroude zonde, die reeds door Paus Gregorius de Grote onder de Latijnse naam Acedia tot de zeven hoofdzonden gerekend werd: vadsigheid. 1500 jaren later waren de Duitsers er klaarblijkelijk opnieuw voor gezwicht.
Nu, in het jaar 2009, beleeft Duitsland opnieuw een recessie. Opnieuw stijgt de werkloosheid. Opnieuw stellen de talkshows de vraag naar het waarom. Maar deze keer spreekt niemand over luiheid, alhoewel ook dit voorjaar Oosteuropese oogsthelpers Duitse asperges zullen steken. Deze keer hebben politiek en media een andere oorzaak voor de recessie uitgekozen: ‘De financiële crisis bevestigt veel van wat met hebzucht te maken heeft,’ zei Bondskanselier Angela Merkel in oktober.
Hebzucht: ook niet beter dan luiheid, in het Latijn Avaritia, doodzonde nummer twee in de catalogus van Gregorius de Grote.
Er doet zich een kapitalistische crisis voor, en de schuld wordt niet toegeschreven aan – het kapitalisme, maar aan de mens in al zijn zondigheid. Zo ging het reeds bij de beurscrash van 1857, bij de Zwarte Vrijdag van 1929, en zo gebeurt het momenteel opnieuw. Steeds wanneer de markteconomie opeens geen rijkdom meer produceert, maar werkloosheid, worden daarvoor menselijke tekortkomingen verantwoordelijk gesteld. Luiheid, hebzucht, spilzucht. In dit opzicht gelijken de mensen van de nieuwe tijd op die van de middeleeuwen, die een droogte niet als een metereologisch toeval zagen, maar als een straf voor hun zonden. Totdat de geleerden van de Verlichting hen van dit bijgeloof bevrijdden, ook doordat ze boeken schreven. Wanneer het evenwel over economie gaat, lijkt een rest van het oude denken nog in het hoofd te zitten. De straffende God is enkel maar vervangen door de straffende markt.
