-
Trefwoorden
* anti-racisme * arbeid * cultuur * democratie * directe actie * ecologie * economie * feminisme * globalisering * inheemse volkeren * media * politieke geschiedenis * seksuele identiteiten * situationisme * sociale uitsluiting * spiritualiteit * strategie * vrede * -
Recent verschenen artikels
-
Verteerd door het vuur van de nacht
door Michael LöwyGuy Debord is een helse machine die moeilijk te ontmijnen is. En toch heeft men het geprobeerd. En probeert men het nog steeds. Men probeert hem te neutraliseren, te verzachten, te esthetiseren, te banaliseren. Niets helpt. De dynamiet blijft erin en riskeert te exploderen in de handen van degenen die het willen ontmijnen.
-
Pasolini: ‘Ik besta als kracht van ‘t Verleden.’
René Schérer en Giorgio Passerone hebben een boek over Pasolini gepubliceerd, onder de titel ‘Passages pasoliniens’. De Franse vrije zender Radio Libertaire interviewde één van beide auteurs over de Italiaanse cineast, dichter, schrijver, homo en activist. Johny Lenaerts vertaalde.
-
De hel van de ongebreidelde lust
door Johny LenaertsWe leven in een tijd die door Marx gekenmerkt werd als een tijd van algemeen verval, van universele koopbaarheid. En nu schildert ons Elvis Peeters, in zijn nieuwste roman ‘Wij’, een vriendengroepje – vier meisjes, vier jongens – dat een seksbedrijfje ontwikkelt, waar we op microschaal de hedendaagse wereld in kunnen herkennen.
-
Crisis: treft de zondige mens alle schuld?
door Wolfgang UchatiusNieuw aan deze crisis is dat niemand de schuld aan de werklozen geeft. Niemand klaagt erover dat ze te lui zijn. Niemand verlangt dat ze asperges steken. Niemand beweert dat ze te veel geld van de staat ontvangen. De laatste keer was dat anders. Ook in de jaren 2002 tot 2005 kende Duitsland een zware crisis. Het aantal werklozen lag haast bij de vijf miljoen, veel hoger dan nu, in de talkshows stelden de moderatoren steeds weer dezelfde vraag: Waar is het aan te wijten? Waarom gaat het het land zo slecht?
-
Harde tijden: wormen aan het werk
door Johny LenaertsDe Duitse schrijver Alfred Döblin geeft een beeld van de economische crisis van de jaren dertig, dat, in het licht van een aantal recente gebeurtenissen, erg vertrouwd overkomt.
-
STRALING EN MASSAHYSTERIE
door Guy DenutteToen ik nog werkte in België woonde ik ooit een "studiedag" bij (met Electrabel als één van de promotoren) waarin het effekt van hoogspanningskabels toegeschreven werd aan "massahysterie". Uit de brief van Joris Bosmans (Humo 3514) blijkt dat er de afgelopen 15 jaar geen stap vooruit is gezet in deze materie, en "massahysterie" nog steeds de officiële leer blijft. Van mijn kant heb ik wel de moeite genomen om mijn licht op te steken bij andere bronnen. Laat ons beginnen bij het begin. De (...)
-
Het transitiefonds: een spaar- en kredietsysteem voor energierenovaties
Mathias Bienstman, medewerker van Netwerk Vlaanderen, pleit in deze tekst voor een sociaal transitiefonds in de sector van energierenovatie. Opmerkingen en commentaren zijn welkom bij de auteur. Zie onderaan voor gegevens.
-
Lokale economie oplossing voor peakoil en klimaatcrisis
Het concept ’transities’ is vandaag in volle opgang. Zoals we al eerder aangaven op de website is het belangrijk om aandacht te geven aan hoopvolle, enthousiasmerende projecten en experimenten. Transition town Totnes is zo’n voorbeeld hiervan. Het volgende artikel van Peter Polder verscheen in het Nederlandse webzine Ravagedigitaal (25 juli 2008).
-
Hackers trekken ten strijde tegen de Scientology Kerk
door Olivier DumonsHet is een oorlog van een nieuw type dat de Scientology Kerk sedert enkele dagen te verduren heeft. Want het is namelijk op het virtuele terrein dat zich momenteel de strijd van de antisekteactivisten afspeelt. Verschillende internetsites van de Scientology Kerk (die volgens rapport nr 2468 van het Franse parlement als een sekte beschouwd wordt) worden aldus door internet-‘hacktivisten’ en door een denkbeeldige groep onder de benaming ‘Anonymus’, geviseerd.
-
Guy Debord tegen een wereld zonder ontmoetingen
door Johny LenaertsMidden jaren zestig. Raymond Borde is een vermaard filmcriticus. Zijn specialiteit: de erotische film. Op lyrische wijze schrijft hij over ‘het zoete, zeer zoete droombeeld’ van lesbiennes die in een somber kasteel opgesloten worden. Hij beschrijft hoe in het leven van de man het opduiken van de eerste lesbiennes op het witte doek ‘de opborreling van het meest natuurlijke wonder ter wereld’ met zich meebrengt. ‘Dat gebeurt rond het zestiende jaar. (...) Maar meedogenloze regels leggen deze waanzin het zwijgen op. Op de eerste plaats is er niemand die op dit droombeeld antwoordt. Het poogt zich tevergeefs te objectiveren.’
-
-
Peter Tom Jones & Els Keytsman
Een hoogradioactief rapport
zaterdag 5 mei 2007, door Els Keytsman, Peter Tom Jones
Vandaag verschijnt het derde deel van het vierde VN-klimaatrapport. De eerste twee delen van het rapport omschreven de oorzaken en gevolgen van het klimaatprobleem. Dit deel bevat de voorgestelde oplossingen. Uit die rapporten blijkt dat de klimaatdestabilisatie ernstiger zal zijn dan werd aangenomen. De gevaarlijke grens van 2 graden Celsius opwarming zal deze eeuw wellicht nog overschreden worden. Om dat alsnog te vermijden zou de mondiale broeikasgasuitstoot immers met minstens 80 procent moeten dalen tegen 2050, om zo de CO2-concentratie te stabiliseren op maximaal 450 deeltjes per miljoen. Stilzwijgend wordt de lat van de maximaal toelaatbare opwarming gaandeweg hoger gelegd. Bij een opwarming vanaf 2,5 graden Celsius krijgen nochtans meer dan drie miljard mensen te maken met waterschaarste en verschijnen ontwrichtende, abrupte klimaatwijzigingen op de radarschermen. De landen die niet verantwoordelijk zijn voor het probleem ondervinden de grootste schade.
In het nieuwe rapport erkent men dat verregaande maatregelen nodig zijn om de opwarming beneden de grens van 2-3 graden Celsius te houden. Men bepleit een waslijst aan maatregelen op het vlak van transport, industrie, energievoorziening, landbouw en bosbeheer, gebouwen en afvalverwerking. De hoofdmoot van die maatregelen onderschrijven wij volledig. Maar wij storen ons aan de plaats die in de ontwerptekst wordt toegekend aan ’bio’-brandstoffen, koolstofcaptatie en -opslag (CCS) en, vooral, kernenergie.
Biobrandstoffen van de eerste generatie (zoals bio-ethanol op basis van maïs, biodiesel uit oliepalmen) hebben meer nadelen dan voordelen. Ze brengen de voedselproductie en watervoorziening in gevaar. Het gaat om grootschalige monoculturen met alle nadelen van dien, terwijl ze slechts weinig CO2-emissies vermijden. Alleen biobrandstoffen van de tweede generatie kunnen een bescheiden bijdrage leveren, als ze tenminste voldoen aan een aantal sociale en ecologische criteria. Een soortgelijk verhaal geldt voor CCS, een technologie die nog maar in haar kinderschoenen staat. Voor de westerse landen is CCS zeker geen optie: investeringen moeten gaan naar hernieuwbare energie en energie-efficiëntie, niet naar een onzekere end-of-pipe-technologie.
Met kernenergie gaat dan weer binnen enkele decennia sowieso het licht uit. Aan het huidige gebruik zijn de hoogkwalitatieve uraniumvoorraden tegen 2050 uitgeput. We veroordelen ons tot een gevaarlijke afhankelijkheid: ’ons’ uranium moet worden ingevoerd uit soms politiek instabiele landen. De lokale bevolking draagt dan weer de schadelijke gevolgen van de uraniumwinning. Ook op het vlak van vermeden CO2-emissies willen we een mythe doorprikken. Kernenergie is alleen CO2-vrij tijdens de elektriciteitsproductie zelf. Maar kijkt men naar de totale levenscyclus, dan doet een kernreactor van de tweede generatie het niet beter dan een moderne warmtekrachtkoppelingsinstallatie. Hoe meer centrales er in de wereld worden gebouwd, hoe groter ook het risico van nucleaire proliferatie. En na vijftig jaar onderzoek is er nog steeds geen oplossing voor de opslag van het hoogradioactieve afval, dat nog ongeveer 6.800 generaties actief blijft. De foutonvriendelijkheid is gebleken uit de ramp in Tsjernobyl, een centrale die enkele maanden voordien nog als ’veilig’ werd omschreven. De zogenaamde vierdegeneratiereactoren, die intrinsiek veilig zouden zijn, bestaan vandaag enkel op de tekentafel. Het duurt nog minstens dertig jaar vooraleer die reactoren beschikbaar zouden zijn. Die tijd hebben we niet. Ook het economische kostenplaatje valt negatief uit. Kernenergie is goedkoop én duur. Goedkoop als je naar de marktprijs kijkt. Extreem duur als je alle externe kosten zou inrekenen: ontmanteling, milieueffecten, gezondheidskosten, afvalverwerking... Die kosten worden vandaag collectief gedragen. Zonder massale overheidssteun zou er vandaag geen enkele centrale meer worden neergeplant. Kernenergie maakt ons ook afhankelijk van een sterk gecentraliseerd elektriciteitsnetwerk. Net het tegenovergestelde van de vereiste decentralisering, die zorgt voor lokale energieautonomie. Zolang kernenergie wordt gepromoot als valabel alternatief, zal men weinig investeren in hernieuwbare energie. Dat betekent dat we onze energieafhankelijkheid bestendigen en duizenden nieuwe jobs in de ecotech-sector te grabbel gooien.
Slotsom: de werkgroep die instaat voor dit VN-rapport en die, in tegenstelling tot de twee andere werkgroepen, tal van neoklassieke economen herbergt, maakt een grondige inschattingsfout. Wij hopen dat men dat standpunt zal herzien. En zelfs als dat niet het geval is, belet niets ons om in eigen land resoluut te kiezen voor een echt duurzaam ontwikkelingspad, zonder kernenergie.
Peter Tom Jones en Els Keytsman, beiden kandidaat voor Groen! tijdens de komende verkiezingen, zijn de auteurs van Het klimaatboek. Pleidooi voor een ecologische omslag (EPO, 2007, tweede druk).
Zie ook www.klimaatboek.be
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing. Deze site maakt gebruik van SPIP en werd ontworpen door {yichalal}