Guy Debord is een helse machine die moeilijk te ontmijnen is. En toch heeft men het geprobeerd. En probeert men het nog steeds. Men probeert hem te neutraliseren, te verzachten, te esthetiseren, te banaliseren. Niets helpt. De dynamiet blijft erin en riskeert te exploderen in de handen van degenen die het willen ontmijnen.
René Schérer en Giorgio Passerone hebben een boek over Pasolini gepubliceerd, onder de titel ‘Passages pasoliniens’. De Franse vrije zender Radio Libertaire interviewde één van beide auteurs over de Italiaanse cineast, dichter, schrijver, homo en activist. Johny Lenaerts vertaalde.
We leven in een tijd die door Marx gekenmerkt werd als een tijd van algemeen verval, van universele koopbaarheid. En nu schildert ons Elvis Peeters, in zijn nieuwste roman ‘Wij’, een vriendengroepje – vier meisjes, vier jongens – dat een seksbedrijfje ontwikkelt, waar we op microschaal de hedendaagse wereld in kunnen herkennen.
Nieuw aan deze crisis is dat niemand de schuld aan de werklozen geeft. Niemand klaagt erover dat ze te lui zijn. Niemand verlangt dat ze asperges steken. Niemand beweert dat ze te veel geld van de staat ontvangen. De laatste keer was dat anders. Ook in de jaren 2002 tot 2005 kende Duitsland een zware crisis. Het aantal werklozen lag haast bij de vijf miljoen, veel hoger dan nu, in de talkshows stelden de moderatoren steeds weer dezelfde vraag: Waar is het aan te wijten? Waarom gaat het het land zo slecht?
De Duitse schrijver Alfred Döblin geeft een beeld van de economische crisis van de jaren dertig, dat, in het licht van een aantal recente gebeurtenissen, erg vertrouwd overkomt.
Toen ik nog werkte in België woonde ik ooit een "studiedag" bij (met Electrabel als één van de promotoren) waarin het effekt van hoogspanningskabels toegeschreven werd aan "massahysterie". Uit de brief van Joris Bosmans (Humo 3514) blijkt dat er de afgelopen 15 jaar geen stap vooruit is gezet in deze materie, en "massahysterie" nog steeds de officiële leer blijft. Van mijn kant heb ik wel de moeite genomen om mijn licht op te steken bij andere bronnen. Laat ons beginnen bij het begin. De (...)
Mathias Bienstman, medewerker van Netwerk Vlaanderen, pleit in deze tekst voor een sociaal transitiefonds in de sector van energierenovatie. Opmerkingen en commentaren zijn welkom bij de auteur. Zie onderaan voor gegevens.
Het concept ’transities’ is vandaag in volle opgang. Zoals we al eerder aangaven op de website is het belangrijk om aandacht te geven aan hoopvolle, enthousiasmerende projecten en experimenten. Transition town Totnes is zo’n voorbeeld hiervan. Het volgende artikel van Peter Polder verscheen in het Nederlandse webzine Ravagedigitaal (25 juli 2008).
Het is een oorlog van een nieuw type dat de Scientology Kerk sedert enkele dagen te verduren heeft. Want het is namelijk op het virtuele terrein dat zich momenteel de strijd van de antisekteactivisten afspeelt. Verschillende internetsites van de Scientology Kerk (die volgens rapport nr 2468 van het Franse parlement als een sekte beschouwd wordt) worden aldus door internet-‘hacktivisten’ en door een denkbeeldige groep onder de benaming ‘Anonymus’, geviseerd.
Midden jaren zestig. Raymond Borde is een vermaard filmcriticus. Zijn specialiteit: de erotische film. Op lyrische wijze schrijft hij over ‘het zoete, zeer zoete droombeeld’ van lesbiennes die in een somber kasteel opgesloten worden. Hij beschrijft hoe in het leven van de man het opduiken van de eerste lesbiennes op het witte doek ‘de opborreling van het meest natuurlijke wonder ter wereld’ met zich meebrengt. ‘Dat gebeurt rond het zestiende jaar. (...) Maar meedogenloze regels leggen deze waanzin het zwijgen op. Op de eerste plaats is er niemand die op dit droombeeld antwoordt. Het poogt zich tevergeefs te objectiveren.’
Johny Lenaerts
dinsdag 14 juni 2005, door Johny Lenaerts
Na 157 dagen van gevangenschap, werden Florence Aubenas en Hussein Hanoun afgelopen zaterdag in Bagdad door hun ontvoerders vrijgelaten. Als de euforie over hun bevrijding opgetrokken is, zal de wereld ongetwijfeld kunnen kennismaken met de sterke persoonlijkheid van Florence Aubenas en met haar dwarse maar sprankelende ideeën.
Met een zelfde gevoeligheid waarmee ze verslag uitbrengt van dagelijkse voorvallen, levert ze boeiende reportages over de gevaarlijkste brandhaarden: Kosovo, Rwanda, Algerije, Afghanistan, Irak. Met dezelfde interesse schreef ze over de gijzeling in een kleuterschool in Neuilly, over het proces van José Bové in Millau of de zaak Sémira Adamu in België. Zij behandelt duizendenéén onderwerpen, maar ze neemt zich ook de tijd om haar beroep vanop afstand te bekijken. In 1999 publiceerde ze, samen met de Frans-Argentijnse psychiater Miguel Benasayag, het boekje ’La fabrication de l’information’, waarin ze de uitwassen aanklaagt van de media die al te dikwijls de realiteit naar een vooropgezet idee vervormen. In 2002 publiceerde ze, opnieuw met Miguel Benasayag, het essay ’Résister, c’est créer’, dat in het Nederlands vertaald werd onder de titel ’Verzet als scheppende kracht’ (Academia Press, Gent). Met verwijzingen naar de sociale centra in Italië, de werklozen in Argentinië, de beweging van landloze boeren in Brazilië, of de bewegingen van asielzoekers in Europa, toont zij aan dat momenteel ontelbare mensen op zoek zijn naar nieuwe samenwerkingsverbanden. Aan de hand van Argentijnse bedrijven in zelfbeher en van een ruilsysteem waar méér dan 3 miljoen mensen bij betrokken zijn, pleit Florence Aubenas voor ’de schepping en de ontwikkeling van non-kapitalistische zones en tendensen, waarin het er niet langer om gaat macro-economische bevrijdingsplannen te ontwerpen, maar om onszelf te bevrijden van de economie’.
Dankzij de massale solidariteitsacties die zowel in Frankrijk als in het buitenland ondernomen werden, is Florence Aubenas uitgegroeid tot de icoon van een pers die synoniem is met engagement. Zij staat symbool voor ’het recht op informatie’ en voor een vrije en kritische pers, voor een pers die verankerd is in de realiteit op het terrein. Een pers die in haar werking bedreigd wordt. Getuige de 107 andere journalisten die wereldwijd gevangen zitten, en voor wie de mobilisatie verdergaat.
