Guy Debord is een helse machine die moeilijk te ontmijnen is. En toch heeft men het geprobeerd. En probeert men het nog steeds. Men probeert hem te neutraliseren, te verzachten, te esthetiseren, te banaliseren. Niets helpt. De dynamiet blijft erin en riskeert te exploderen in de handen van degenen die het willen ontmijnen.
René Schérer en Giorgio Passerone hebben een boek over Pasolini gepubliceerd, onder de titel ‘Passages pasoliniens’. De Franse vrije zender Radio Libertaire interviewde één van beide auteurs over de Italiaanse cineast, dichter, schrijver, homo en activist. Johny Lenaerts vertaalde.
We leven in een tijd die door Marx gekenmerkt werd als een tijd van algemeen verval, van universele koopbaarheid. En nu schildert ons Elvis Peeters, in zijn nieuwste roman ‘Wij’, een vriendengroepje – vier meisjes, vier jongens – dat een seksbedrijfje ontwikkelt, waar we op microschaal de hedendaagse wereld in kunnen herkennen.
Nieuw aan deze crisis is dat niemand de schuld aan de werklozen geeft. Niemand klaagt erover dat ze te lui zijn. Niemand verlangt dat ze asperges steken. Niemand beweert dat ze te veel geld van de staat ontvangen. De laatste keer was dat anders. Ook in de jaren 2002 tot 2005 kende Duitsland een zware crisis. Het aantal werklozen lag haast bij de vijf miljoen, veel hoger dan nu, in de talkshows stelden de moderatoren steeds weer dezelfde vraag: Waar is het aan te wijten? Waarom gaat het het land zo slecht?
De Duitse schrijver Alfred Döblin geeft een beeld van de economische crisis van de jaren dertig, dat, in het licht van een aantal recente gebeurtenissen, erg vertrouwd overkomt.
Toen ik nog werkte in België woonde ik ooit een "studiedag" bij (met Electrabel als één van de promotoren) waarin het effekt van hoogspanningskabels toegeschreven werd aan "massahysterie". Uit de brief van Joris Bosmans (Humo 3514) blijkt dat er de afgelopen 15 jaar geen stap vooruit is gezet in deze materie, en "massahysterie" nog steeds de officiële leer blijft. Van mijn kant heb ik wel de moeite genomen om mijn licht op te steken bij andere bronnen. Laat ons beginnen bij het begin. De (...)
Mathias Bienstman, medewerker van Netwerk Vlaanderen, pleit in deze tekst voor een sociaal transitiefonds in de sector van energierenovatie. Opmerkingen en commentaren zijn welkom bij de auteur. Zie onderaan voor gegevens.
Het concept ’transities’ is vandaag in volle opgang. Zoals we al eerder aangaven op de website is het belangrijk om aandacht te geven aan hoopvolle, enthousiasmerende projecten en experimenten. Transition town Totnes is zo’n voorbeeld hiervan. Het volgende artikel van Peter Polder verscheen in het Nederlandse webzine Ravagedigitaal (25 juli 2008).
Het is een oorlog van een nieuw type dat de Scientology Kerk sedert enkele dagen te verduren heeft. Want het is namelijk op het virtuele terrein dat zich momenteel de strijd van de antisekteactivisten afspeelt. Verschillende internetsites van de Scientology Kerk (die volgens rapport nr 2468 van het Franse parlement als een sekte beschouwd wordt) worden aldus door internet-‘hacktivisten’ en door een denkbeeldige groep onder de benaming ‘Anonymus’, geviseerd.
Midden jaren zestig. Raymond Borde is een vermaard filmcriticus. Zijn specialiteit: de erotische film. Op lyrische wijze schrijft hij over ‘het zoete, zeer zoete droombeeld’ van lesbiennes die in een somber kasteel opgesloten worden. Hij beschrijft hoe in het leven van de man het opduiken van de eerste lesbiennes op het witte doek ‘de opborreling van het meest natuurlijke wonder ter wereld’ met zich meebrengt. ‘Dat gebeurt rond het zestiende jaar. (...) Maar meedogenloze regels leggen deze waanzin het zwijgen op. Op de eerste plaats is er niemand die op dit droombeeld antwoordt. Het poogt zich tevergeefs te objectiveren.’
dinsdag 28 februari 2006, door roel
Je wil verandering. Maar de politieke agenda wordt meestal niet door jou bepaald. Beslissingen worden vaak aan hoge vergadertafels genomen en de democratische controle laat te wensen over.
Het staat je vrij je stem te laten horen. Maar gehoord worden is wat anders. De overheid weet protest soms heel handig onschadelijk te maken door het te kanaliseren in procedures en welwillend luisterende oren. Op die manier worden conflict en protest zachtjes gesmoord. Het is nochtans via dialoog dat conflicten worden opgelost. Het opzetten van een geweldloze actiestrategie is er op gericht om zo’n dialoog af te dwingen: je verovert voor jezelf een stem. Geweldloos betekent niet ‘passief toekijken’. Sterker nog, bij een geweldloze actiestrategie gebruik je macht: arbeiders gaan in staking, milieu-activisten bezetten een bedreigd bos, vredesactivisten houden een oorlogstrein tegen,... Maar het gaat er niet om anderen je overtuiging op te leggen. Tenzij je je ‘tegenstander’ het zwijgen oplegt of uitschakelt, zal je er, wil je tot resultaat komen, immers toch weer mee moeten gaan praten. Je wil ingrijpen in een situatie, gehoord worden en een open dialoog aangaan.
Op die manier is kiezen voor geweldloosheid ook een keuze voor radicale democratie: voor een samenleving waar je met je ‘tegenstanders’ samenleeft, waar conflicten tot uiting kunnen komen, en met geweldloze middelen worden opgelost. Geweldloosheid is dus niet een kwestie van tactiek, maar een fundamentele keuze.
“Er valt toch niets aan te doen?”, “ik heb geen greep op wat ze daar aan het bespreken zijn”: het denken rond een geweldloze actiestrategie is ons niet met de paplepel meegegeven. In een training geweldloze actie leer je het concreet in te vullen. Waar ligt jouw macht? Hoe bouw je een geweldloze strategie uit? Wat is geweldloos? Hoe goed een actie ook gepland is, het scenario ligt nooit helemaal vast. Een grondige planning en goede afspraken vergroten wel de slaagkansen. Maar hoe organiseer je een actie? Wat doet een politiespreker, een thuiswacht, een observator,... Hoe zal je de pers te woord staan? Hoe hou je een overzicht op het verloop? Hoe communiceer je tijdens de actie met elkaar? Hoe neem je in gespannen situaties snel en efficiënt met de hele groep beslissingen? Ook dat kan je vooraf oefenen.
Tijdens een directe geweldloze actie overtreed je doorgaans de norm, soms ook de wet. Voor je aan de actie begint, weet je dus best waar je aan toe bent. Wat is legaal, wat is illegaal? Hoe verloopt een arrestatie? Als je gearresteerd wordt, krijg je dan een strafblad? En hoe zit het met minderjarigen?
Het zwaartepunt van de training ligt op ‘training’ in de letterlijke zin van het woord. In rollenspelen en simulaties oefenen we situaties waarin je tijdens een actie kan terechtkomen. Actie roept reactie op: je staat misschien oog in oog met politie of militairen. Ordediensten weten soms niet goed hoe ze met actievoerders moeten omgaan. Hoe reageer je op provocaties? Wat doe je als een van de actievoerders door het lint gaat? In rollenspelen gaan we na welke mechanismen in zo’n confrontatiesituaties een rol spelen en we bekijken hoe we die confrontatie kunnen ontmijnen. Praktische oefening dus. En dat mag je gerust letterlijk nemen.
Dat directe acties een grondige voorbereiding vragen hebben we niet zelf uitgevonden. Gandhi wees al op het belang van trainingen. In de jaren veertig organiseerden pacifisten in de VS trainingen om mensen voor te bereiden op acties van de burgerrechtenbeweging. De methodes die toen werden ontwikkeld - rollenspelen, groepsbesluitvorming,... - worden vandaag nog steeds gebruikt.
In Vlaanderen werden trainingen geweldloze actie begin jaren tachtig geïntroduceerd door het Forum voor Vredesactie (toen nog Internationale van Oorlogstegenstanders). Aanvankelijk werden die door buitenlandse trainers gegeven. Later, na een intensieve cursus ‘training voor trainers’, nam een groep vrijwilligers de fakkel over. Niet alleen de vredesbeweging vond zijn weg naar trainingen, ook derde wereld- en milieuactivisten, jongeren- en vrouwengroepen deden een beroep op de ervaring van het Forum voor Vredesactie.
Nog steeds lopen trainingen geweldloze actie als een rode draad doorheen onze campagnes. De trainersgroep schaaft regelmatig het programma bij en leert zelf nieuwe technieken en methodes. Honderden Bomspotters volgden een training en dat werpt zijn vruchten af. Bomspotters vertrekken meestal goed voorbereid naar de actie. Zelfs de ordediensten staan te kijken van het geweldloze verloop van de Bomspotting-acties.
Het Forum voor Vredesactie heeft ervaring in trainingen geweldloze actie. Die ideeën over actieve geweldloosheid en onze ervaring ermee willen we graag doorgeven. Heb je actieplannen? Wil je een ei kwijt rond directe actie, maar weer je niet waar te beginnen? Contacteer ons: forum@vredesactie.be, 03 281 68 39. www.vredesactie.be
“Ik voel me na het volgen van de training een stuk verantwoordelijker voor het slagen van de actie. Ik had nooit gedacht dat er bij een actie zo veel komt kijken.”
“Blij dat ik de training heb gevolgd: nu weet ik tenminste waar ik aan toe ben. Lastige vragen over de actie brengen me niet meer van de wijs.”
“Ik had zo mijn twijfels bij die rollenspelen. Wat leer je daar nu uit? Maar ik stond er van te kijken. Door zelf in de rol van militair te kruipen zie je in wat je op de actie zelf kan doen om geweld te vermijden.”
