Guy Debord is een helse machine die moeilijk te ontmijnen is. En toch heeft men het geprobeerd. En probeert men het nog steeds. Men probeert hem te neutraliseren, te verzachten, te esthetiseren, te banaliseren. Niets helpt. De dynamiet blijft erin en riskeert te exploderen in de handen van degenen die het willen ontmijnen.
René Schérer en Giorgio Passerone hebben een boek over Pasolini gepubliceerd, onder de titel ‘Passages pasoliniens’. De Franse vrije zender Radio Libertaire interviewde één van beide auteurs over de Italiaanse cineast, dichter, schrijver, homo en activist. Johny Lenaerts vertaalde.
We leven in een tijd die door Marx gekenmerkt werd als een tijd van algemeen verval, van universele koopbaarheid. En nu schildert ons Elvis Peeters, in zijn nieuwste roman ‘Wij’, een vriendengroepje – vier meisjes, vier jongens – dat een seksbedrijfje ontwikkelt, waar we op microschaal de hedendaagse wereld in kunnen herkennen.
Nieuw aan deze crisis is dat niemand de schuld aan de werklozen geeft. Niemand klaagt erover dat ze te lui zijn. Niemand verlangt dat ze asperges steken. Niemand beweert dat ze te veel geld van de staat ontvangen. De laatste keer was dat anders. Ook in de jaren 2002 tot 2005 kende Duitsland een zware crisis. Het aantal werklozen lag haast bij de vijf miljoen, veel hoger dan nu, in de talkshows stelden de moderatoren steeds weer dezelfde vraag: Waar is het aan te wijten? Waarom gaat het het land zo slecht?
De Duitse schrijver Alfred Döblin geeft een beeld van de economische crisis van de jaren dertig, dat, in het licht van een aantal recente gebeurtenissen, erg vertrouwd overkomt.
Toen ik nog werkte in België woonde ik ooit een "studiedag" bij (met Electrabel als één van de promotoren) waarin het effekt van hoogspanningskabels toegeschreven werd aan "massahysterie". Uit de brief van Joris Bosmans (Humo 3514) blijkt dat er de afgelopen 15 jaar geen stap vooruit is gezet in deze materie, en "massahysterie" nog steeds de officiële leer blijft. Van mijn kant heb ik wel de moeite genomen om mijn licht op te steken bij andere bronnen. Laat ons beginnen bij het begin. De (...)
Mathias Bienstman, medewerker van Netwerk Vlaanderen, pleit in deze tekst voor een sociaal transitiefonds in de sector van energierenovatie. Opmerkingen en commentaren zijn welkom bij de auteur. Zie onderaan voor gegevens.
Het concept ’transities’ is vandaag in volle opgang. Zoals we al eerder aangaven op de website is het belangrijk om aandacht te geven aan hoopvolle, enthousiasmerende projecten en experimenten. Transition town Totnes is zo’n voorbeeld hiervan. Het volgende artikel van Peter Polder verscheen in het Nederlandse webzine Ravagedigitaal (25 juli 2008).
Het is een oorlog van een nieuw type dat de Scientology Kerk sedert enkele dagen te verduren heeft. Want het is namelijk op het virtuele terrein dat zich momenteel de strijd van de antisekteactivisten afspeelt. Verschillende internetsites van de Scientology Kerk (die volgens rapport nr 2468 van het Franse parlement als een sekte beschouwd wordt) worden aldus door internet-‘hacktivisten’ en door een denkbeeldige groep onder de benaming ‘Anonymus’, geviseerd.
Midden jaren zestig. Raymond Borde is een vermaard filmcriticus. Zijn specialiteit: de erotische film. Op lyrische wijze schrijft hij over ‘het zoete, zeer zoete droombeeld’ van lesbiennes die in een somber kasteel opgesloten worden. Hij beschrijft hoe in het leven van de man het opduiken van de eerste lesbiennes op het witte doek ‘de opborreling van het meest natuurlijke wonder ter wereld’ met zich meebrengt. ‘Dat gebeurt rond het zestiende jaar. (...) Maar meedogenloze regels leggen deze waanzin het zwijgen op. Op de eerste plaats is er niemand die op dit droombeeld antwoordt. Het poogt zich tevergeefs te objectiveren.’
‘We slaan niet op de winkels van onze ouders, maar op de vitrines van de banken.’
dinsdag 29 september 2009
Reeds vóór de aankomst van de staats- en regeringsleiders waren verschillende militante groeperingen op donderdag 24 september samengekomen aan de rand van het stadscentrum, indien deze term enige betekenis heeft in een urbane agglomeratie die door verschillende grote autowegen doorkruist wordt. In het totaal daagden tweeduizend tot drieduizend demonstranten zo’n drieduizend politieagenten uit, die uitgedost waren als in ‘Star Wars’ en gemobiliseerd werden om de veiligheid van de top te verzekeren – dus om te beletten dat ordeverstoorders in de nabijheid konden komen. Deze konden grosso modo in twee stromingen opgedeeld worden. Eerst de ecologisten die boos waren omdat de strijd tegen de klimaatopwarming, die oorspronkelijk één van de kernproblemen van deze top had moeten vormen, naar het vergeetboek verwezen werd.
Nabij de West End Bridge, de beroemde brug over de Ohio-rivier, hezen twee jonge vrouwen van de lokale vereniging Three Rivers Climate Convergence (3RCC) een spandoek de hoogte in, waarop te lezen stond: ‘Vermindering van de CO2-uitstoot, nu!’
Damon Moglen, directeur van de Greenpeacecampagne tegen de ‘globale’ dreiging van de klimaatopwarming, legde uit dat Obama bij zijn eerste optreden in de Verenigde Naties ‘een gelegenheid gemist heeft’: ‘Zijn redevoering weerspiegelde een totaal gebrek aan engagement voor een ambitieus plan van reductie van de uitstoot’ van boeikasgassen.
Niet zonder eerst met traangasgranaten bestookt te zijn en door agenten te paard met de wapenstok geslagen te zijn, lieten deze aanhangers van het passieve verzet, die dikwijls ook het historische teken van de antikernenergiebeweging met zich mee droegen, zich zonder al te veel behoedzaamheid door de politieagenten uit elkaar drijven.
Dat was niet het geval voor de aanhangers van de tweede stroming. Onder de noemer Project van verzet tegen de G20 van Pittsburgh demonsteerden dezen achter een spandoek met als tekst: ‘Geen redding van het kapitalisme’. Door de politie als ‘anarchisten’ gebrandmerkt, verenigden ze zowel andersglobalisten, min of meer uitgesproken anarchisten en compromisloze tegenstanders van de Amerikaanse ‘way of life’: koning-geld en koningin-consumptie.
Een verlaten binnenstad
Dikwijls gemaskerd, of het gezicht gewikkeld in een hoofddoek, daagden ze de ordestrijdkrachten urenlang uit, waarbij ze vanaf het afschieten van de eerste traangasgranaten de plek verlieten om zich op een andere plek te hergroeperen. Ze viseerden vooral de symbolen van de financiële crisis. Vitrines van banken werden met stenen ingegooid, ook vele geldautomaten werden vernield. Op een lokale tv-zender kon men een dialoog zien tussen een dame die over deze acties verontwaardigd was en een demonstrant die haar repliceerde: ‘Mevrouw, men slaat niet op de winkels van onze ouders, maar op de vitrines van de banken.’ De dame in kwestie leek niet overtuigd. Op NBC kloeg de reporter van dienst: ‘Het stadscentrum werd overgeleverd aan een bende jochies die er zich van meester gemaakt heeft.’
Uitgerust met antioproerwagens en met behulp van een verkenningshelicopter die boven de stad cirkelde, was het vooral tegen de groeperingen van deze tweede categorie dat de politie gebruik maakte van traangas en rubberen kogels, en het is bij hen dat de meeste arrestaties verricht werden. ‘Sedert Seattle hebben we iets dergelijks niet meer meegemaakt,’ verklaarde een politieofficier op een lokaal televisiekanaal. In oktober 1999 kwamen in Seattle tienduizenden manifestanten samen om te protesteren tegen de Wereld Handels Organisatie en de oplegging aan de arme landen van diens liberale regels.
