Guy Debord is een helse machine die moeilijk te ontmijnen is. En toch heeft men het geprobeerd. En probeert men het nog steeds. Men probeert hem te neutraliseren, te verzachten, te esthetiseren, te banaliseren. Niets helpt. De dynamiet blijft erin en riskeert te exploderen in de handen van degenen die het willen ontmijnen.
René Schérer en Giorgio Passerone hebben een boek over Pasolini gepubliceerd, onder de titel ‘Passages pasoliniens’. De Franse vrije zender Radio Libertaire interviewde één van beide auteurs over de Italiaanse cineast, dichter, schrijver, homo en activist. Johny Lenaerts vertaalde.
We leven in een tijd die door Marx gekenmerkt werd als een tijd van algemeen verval, van universele koopbaarheid. En nu schildert ons Elvis Peeters, in zijn nieuwste roman ‘Wij’, een vriendengroepje – vier meisjes, vier jongens – dat een seksbedrijfje ontwikkelt, waar we op microschaal de hedendaagse wereld in kunnen herkennen.
Nieuw aan deze crisis is dat niemand de schuld aan de werklozen geeft. Niemand klaagt erover dat ze te lui zijn. Niemand verlangt dat ze asperges steken. Niemand beweert dat ze te veel geld van de staat ontvangen. De laatste keer was dat anders. Ook in de jaren 2002 tot 2005 kende Duitsland een zware crisis. Het aantal werklozen lag haast bij de vijf miljoen, veel hoger dan nu, in de talkshows stelden de moderatoren steeds weer dezelfde vraag: Waar is het aan te wijten? Waarom gaat het het land zo slecht?
De Duitse schrijver Alfred Döblin geeft een beeld van de economische crisis van de jaren dertig, dat, in het licht van een aantal recente gebeurtenissen, erg vertrouwd overkomt.
Toen ik nog werkte in België woonde ik ooit een "studiedag" bij (met Electrabel als één van de promotoren) waarin het effekt van hoogspanningskabels toegeschreven werd aan "massahysterie". Uit de brief van Joris Bosmans (Humo 3514) blijkt dat er de afgelopen 15 jaar geen stap vooruit is gezet in deze materie, en "massahysterie" nog steeds de officiële leer blijft. Van mijn kant heb ik wel de moeite genomen om mijn licht op te steken bij andere bronnen. Laat ons beginnen bij het begin. De (...)
Mathias Bienstman, medewerker van Netwerk Vlaanderen, pleit in deze tekst voor een sociaal transitiefonds in de sector van energierenovatie. Opmerkingen en commentaren zijn welkom bij de auteur. Zie onderaan voor gegevens.
Het concept ’transities’ is vandaag in volle opgang. Zoals we al eerder aangaven op de website is het belangrijk om aandacht te geven aan hoopvolle, enthousiasmerende projecten en experimenten. Transition town Totnes is zo’n voorbeeld hiervan. Het volgende artikel van Peter Polder verscheen in het Nederlandse webzine Ravagedigitaal (25 juli 2008).
Het is een oorlog van een nieuw type dat de Scientology Kerk sedert enkele dagen te verduren heeft. Want het is namelijk op het virtuele terrein dat zich momenteel de strijd van de antisekteactivisten afspeelt. Verschillende internetsites van de Scientology Kerk (die volgens rapport nr 2468 van het Franse parlement als een sekte beschouwd wordt) worden aldus door internet-‘hacktivisten’ en door een denkbeeldige groep onder de benaming ‘Anonymus’, geviseerd.
Midden jaren zestig. Raymond Borde is een vermaard filmcriticus. Zijn specialiteit: de erotische film. Op lyrische wijze schrijft hij over ‘het zoete, zeer zoete droombeeld’ van lesbiennes die in een somber kasteel opgesloten worden. Hij beschrijft hoe in het leven van de man het opduiken van de eerste lesbiennes op het witte doek ‘de opborreling van het meest natuurlijke wonder ter wereld’ met zich meebrengt. ‘Dat gebeurt rond het zestiende jaar. (...) Maar meedogenloze regels leggen deze waanzin het zwijgen op. Op de eerste plaats is er niemand die op dit droombeeld antwoordt. Het poogt zich tevergeefs te objectiveren.’
Lode Van Outrive
vrijdag 24 september 2004, door Lode Van Outrive
Het is een voorstel voor een alternatieve Europese Unie, dat men eigenlijk zou verwachten te lezen bijvoorbeeld in een Europees Socialistisch Manifest. Maar dit is er gewoon niet. Ook socialistische toplui en/of ministers identificeren zich al evenzeer met een bestaande ondemocratische politieke besluitvorming en brengen alleen maar zeer voorzichtig enkele sociale correctieven aan bij een in wezen liberaal economisch model.
Men moet er trouwens maar het ontwerp van Europese Grondwet op nalezen om daarvan nogmaals overtuigd te zijn. Er zijn wel enkele progressieve Europese parlementairen die een en ander te bieden hebben, maar wiens ijver en standpunten in de grote Westerse politieke partijen nauwelijks van tel zijn: de partijtops en de dito ministers voeren het hoge Europese woord! Dat hebben we ook in België weer maar al te goed ervaren.
Het is een zeer goede zaak dat de altermondialistische beweging zich meteen ook met Europa inlaat, zoals het Europees Sociaal Forum dat heeft aanbevolen.
Om te beginnen wordt de overtuiging meegedeeld dat in de huidige mondiale constellatie Europa echt nodig is, stelt men. Nadien komt er een gedegen kritiek van het liberaal en antidemocratisch Europa, zoals dat via een aantal Verdragen is tot stand gebracht. Privatisering, ook van openbare diensten; onderworpenheid aan de markt en overheersing van nationale belangen zijn kenmerkend. Het ontworpen politiek stelsel is pervers en alles behalve democratisch: het intergouvernementalisme, d.i. een verzameling van nationale ministers, dus van uitvoerende machthebbers, spelen in de EU de wetgevende macht en houden het verkozen parlement in een ondergeschikte en afhankelijke positie. Het besluit is dan ook dat de Europese constructie een ware mislukking is: er is alleen een kapitalistiche markt met vrije circulatie, een concurrentiewetgeving, een munt en een bank, maar geen budget, geen economische, sociale, industriële, internationale politiek. Mondiaal betekent dat machteloosheid! Het is trouwens van bij het begin verdragrechtelijk verkeerd gelopen! Een apart hoofdstuk wordt gewijd aan de Grondwet die terecht als onaanvaardbaar wordt geduid: de "open markteconomie waar de concurrentie vrij is" wordt als "het" economisch model voorgehouden en de bestaande politieke institutionele architectuur wordt als evident geduid. Het geheel is een onsamenhangend allegaartje. (Hopelijk krijgen we ooit de kans om die Grondwet bij referendum weg te stemmen!). De hele tweede helft van het boekje bevat positieve voorstellen voor een ander Europa en dat is zeer verdienstelijk. Men wijst er op dat in eerste instantie een sociaal Europa nodig is en dat betekent veel: optimale sociale en arbeidsrechten; zorg voor tewerkstelling en voor goed levensomstandigheden. Duurzame ontwikkeling betekent evenzeer uitgebreide openbare diensten en niet enkel een Europese milieupolitiek. Ook betekent een ander Europa een eigenstandige actieve overheisdspolitiek op al die domeinen die tot heden werden verwaarloosd. Maar ook de verhoudingen met het Zuiden zijn aan innovatie toe: helpen bij lokale ontwikkeling; bilaterale onderhandelingen over sociale en ecologische normen; steun aan regionale samenwerkingsverbanden. Tenslotte moeten er ook andere instellingen komen. Terecht wordt gesteld dat ook de deelnemende natiestaten meteen aan democratisering toe zijn en dat er ook een echte Europese gemeenschap moet aangekweekt worden. Verder moeten de Europese instellingen gewoon democratisch functioneren dank zij een scheiding van de parlementair-grondwettelijk bepaalde machten. Er zou volgens de auteur eigenlijk een grondige crisis moeten komen waarbij het ganse fundament in vraag wordt gesteld. M.i. moeten de kleine stappen toch niet worden verwaarloosd en had men meer aandacht kunnen wijden aan hoe Europees georganiseerde midden- en drukkingsgroepen of bewegingen toch het alternatief Europa kunnen promoten. Er kon meer nadruk worden gelegd op strategieën, zoals het systematisch organiseren van alternatieve evenementen op de plaatsen en op de dagen dat de Europese ministerraden worden gehouden. De media zijn er aanwezig en krijgen dan de kans andere zaken te vernemen dan de Europese ministeriële persberichten. Ik heb ooit in het Finse Tampere zulke initiatieven meegemaakt en vastgesteld hoe gretig de media er naartoe kwamen en verslag uitbrachten. Meteen kan men druk uitoefenen op progressieve politieke partijen en ministers opdat ze toch eindelijk zo moedig zouden zijn kordaat "neen" te zeggen en helpen een alternatief Europa in de plaats te stellen.
