-
Trefwoorden
* anti-racisme * arbeid * cultuur * democratie * directe actie * ecologie * economie * feminisme * globalisering * inheemse volkeren * media * politieke geschiedenis * seksuele identiteiten * situationisme * sociale uitsluiting * spiritualiteit * strategie * vrede * -
Recent verschenen artikels
-
Verteerd door het vuur van de nacht
door Michael LöwyGuy Debord is een helse machine die moeilijk te ontmijnen is. En toch heeft men het geprobeerd. En probeert men het nog steeds. Men probeert hem te neutraliseren, te verzachten, te esthetiseren, te banaliseren. Niets helpt. De dynamiet blijft erin en riskeert te exploderen in de handen van degenen die het willen ontmijnen.
-
Pasolini: ‘Ik besta als kracht van ‘t Verleden.’
René Schérer en Giorgio Passerone hebben een boek over Pasolini gepubliceerd, onder de titel ‘Passages pasoliniens’. De Franse vrije zender Radio Libertaire interviewde één van beide auteurs over de Italiaanse cineast, dichter, schrijver, homo en activist. Johny Lenaerts vertaalde.
-
De hel van de ongebreidelde lust
door Johny LenaertsWe leven in een tijd die door Marx gekenmerkt werd als een tijd van algemeen verval, van universele koopbaarheid. En nu schildert ons Elvis Peeters, in zijn nieuwste roman ‘Wij’, een vriendengroepje – vier meisjes, vier jongens – dat een seksbedrijfje ontwikkelt, waar we op microschaal de hedendaagse wereld in kunnen herkennen.
-
Crisis: treft de zondige mens alle schuld?
door Wolfgang UchatiusNieuw aan deze crisis is dat niemand de schuld aan de werklozen geeft. Niemand klaagt erover dat ze te lui zijn. Niemand verlangt dat ze asperges steken. Niemand beweert dat ze te veel geld van de staat ontvangen. De laatste keer was dat anders. Ook in de jaren 2002 tot 2005 kende Duitsland een zware crisis. Het aantal werklozen lag haast bij de vijf miljoen, veel hoger dan nu, in de talkshows stelden de moderatoren steeds weer dezelfde vraag: Waar is het aan te wijten? Waarom gaat het het land zo slecht?
-
Harde tijden: wormen aan het werk
door Johny LenaertsDe Duitse schrijver Alfred Döblin geeft een beeld van de economische crisis van de jaren dertig, dat, in het licht van een aantal recente gebeurtenissen, erg vertrouwd overkomt.
-
STRALING EN MASSAHYSTERIE
door Guy DenutteToen ik nog werkte in België woonde ik ooit een "studiedag" bij (met Electrabel als één van de promotoren) waarin het effekt van hoogspanningskabels toegeschreven werd aan "massahysterie". Uit de brief van Joris Bosmans (Humo 3514) blijkt dat er de afgelopen 15 jaar geen stap vooruit is gezet in deze materie, en "massahysterie" nog steeds de officiële leer blijft. Van mijn kant heb ik wel de moeite genomen om mijn licht op te steken bij andere bronnen. Laat ons beginnen bij het begin. De (...)
-
Het transitiefonds: een spaar- en kredietsysteem voor energierenovaties
Mathias Bienstman, medewerker van Netwerk Vlaanderen, pleit in deze tekst voor een sociaal transitiefonds in de sector van energierenovatie. Opmerkingen en commentaren zijn welkom bij de auteur. Zie onderaan voor gegevens.
-
Lokale economie oplossing voor peakoil en klimaatcrisis
Het concept ’transities’ is vandaag in volle opgang. Zoals we al eerder aangaven op de website is het belangrijk om aandacht te geven aan hoopvolle, enthousiasmerende projecten en experimenten. Transition town Totnes is zo’n voorbeeld hiervan. Het volgende artikel van Peter Polder verscheen in het Nederlandse webzine Ravagedigitaal (25 juli 2008).
-
Hackers trekken ten strijde tegen de Scientology Kerk
door Olivier DumonsHet is een oorlog van een nieuw type dat de Scientology Kerk sedert enkele dagen te verduren heeft. Want het is namelijk op het virtuele terrein dat zich momenteel de strijd van de antisekteactivisten afspeelt. Verschillende internetsites van de Scientology Kerk (die volgens rapport nr 2468 van het Franse parlement als een sekte beschouwd wordt) worden aldus door internet-‘hacktivisten’ en door een denkbeeldige groep onder de benaming ‘Anonymus’, geviseerd.
-
Guy Debord tegen een wereld zonder ontmoetingen
door Johny LenaertsMidden jaren zestig. Raymond Borde is een vermaard filmcriticus. Zijn specialiteit: de erotische film. Op lyrische wijze schrijft hij over ‘het zoete, zeer zoete droombeeld’ van lesbiennes die in een somber kasteel opgesloten worden. Hij beschrijft hoe in het leven van de man het opduiken van de eerste lesbiennes op het witte doek ‘de opborreling van het meest natuurlijke wonder ter wereld’ met zich meebrengt. ‘Dat gebeurt rond het zestiende jaar. (...) Maar meedogenloze regels leggen deze waanzin het zwijgen op. Op de eerste plaats is er niemand die op dit droombeeld antwoordt. Het poogt zich tevergeefs te objectiveren.’
-
-
Peter Tom Jones & Els Keytsman
VN-klimaatrapport legt een bom onder huidige klimaatbeleid
Laat de wereld vanavond even donker zijn
donderdag 1 februari 2007, door Els Keytsman, Peter Tom Jones
Peter Tom Jones en Els Keytsman opperen dat het VN-klimaatrapport een bom legt onder het huidige klimaatbeleid Vandaag geven duizenden mensen gehoor aan de oproep van L’Alliance pour la Planète om iets voor 20 uur de lichten te doven. Zo tonen burgers symbolisch hun ongerustheid over de klimaatverandering en de lauwe politieke reacties daarop. De directe aanleiding voor deze actie is de bekendmaking morgen van een nieuw rapport van het VN-klimaatpanel (IPCC).
Dat uitgebreide rapport is heus titanenwerk: drie jaar lang hebben honderden wetenschappers de vakliteratuur gewikt en gewogen. Omdat het IPCC enkel vakliteratuur analyseert en samenvat - en zelf geen onderzoek uitvoert - zal het weinig verrassingen in petto hebben. Wie die literatuur volgt, kent de sterke wetenschappelijke consensus over de oorzaken, de ernst en de urgentie van het klimaatvraagstuk: de aarde warmt op, de mens is hier grotendeels verantwoordelijk voor en de toekomstige opwarming zal minstens ’gematigd sterk’ zijn. Intussen is het bijna zeker dat de grens voor ’gevaarlijke interferentie met het klimaat’ - een stijging van de temperatuur met 2 graden Celsius tegenover de pre-industriële waarde - zal worden overschreden. Het rookgordijn dat door de laatste klimaatontkenners werd opgetrokken, zal met het nieuwe rapport voor eens en altijd optrekken. Als 2006 het jaar was waarin de wereld eindelijk inzag dat klimaatopwarming een ernstig probleem is, dan moet 2007 het jaar worden waarin de politiek actie onderneemt. De ’summary for policy makers’ van het rapport zal dan ook bijzonder relevant zijn: de samenvatting is de politieke vertaling van duizenden pagina’s klimaatonderzoek.
Hoewel deze week nog heel wat over punten en komma’s van de uiteindelijke tekst werd gepalaverd, was over de kern van de zaak weinig discussie mogelijk. Om de opwarming min of meer binnen de perken te houden, heeft men nog tien à vijftien jaar om het roer om te gooien. Voert men geen ernstig klimaatbeleid, dan overschrijdt men wellicht het point of no return: de opwarming kan dan in een runaway-modus terechtkomen, een situatie waarin de opwarming zichzelf voedt en versterkt. En zoals het Sternrapport heeft aangetoond, zal voortdoen als vandaag zorgen voor economische schade van 5 à 20 procent van het bruto mondiaal product. We kunnen dan ook niet genoeg onderstrepen welke zware verantwoordelijkheid klimaatsceptici dragen: mede door hun toedoen heeft de internationale gemeenschap jaren verloren om de oorzaken van de opwarming te bestrijden. Gedane zaken nemen geen keer. De politiek moet wel dringend werk maken van een verregaand post-Kyotoakkoord, waarin men voor de periode na 2012 op een rechtvaardige wijze alle landen ter wereld betrekt. Rijke landen zullen het initiatief moeten nemen. Pas als wij onze uitstoot drastisch doen dalen (80 à 90 procent tegen 2050), kunnen we van landen als China, Brazilië en India verwachten dat zij overschakelen naar een lagekoolstofeconomie. Hoe sneller deze duurzaamheidtransitie wordt ingezet, hoe groter de kans dat het doemscenario wordt vermeden.
Dat brengt ons bij het Belgische en Vlaamse klimaatbeleid. Het is bekend: onze regeringen halen hun Kyotodoelstellingen niet. En die gaan over een broeikasgasreductie van enkele luttele procenten ten opzichte van het referentiejaar 1990. Om reducties te halen van eerst 50 procent (tegen 2030) en nadien 80 procent (tegen 2050) zijn enkele groene correcties ruim onvoldoende. De vraag is trouwens niet of men vandaag iets doet. Het gaat erom of men voldoende doet om klimaatcatastrofes te voorkomen. Er is een radicale ecologische omslag nodig. Die is niet vanzelfsprekend, maar wel realistisch. Wie die uitdaging niet aangaat, kiest de facto voor een doemscenario. De strijd tegen de klimaatverandering dwingt iedereen te kiezen voor een ecologische economie: met biofysische grenzen aan groei, lager energieverbruik, andere productiewijzen en meer gedecentraliseerde stroomproductie.
Vorige week riepen we iedereen op een klimaatpact te sluiten, een ecologische New Deal, een echt pact dat rekening houdt met de noden van deze én van volgende generaties. De grote sociale uitdagingen van globalisering, vergrijzing en immigratie dienen in dit perspectief mee aangepakt te worden. Voor ons gaat het om een nationaal klimaatpact met heldere objectieven voor de noodzakelijke energietransitie, klimaatbeleid, nieuwe tewerkstelling door ecologische innovatie, de strijd tegen energiearmoede en sociale ongelijkheid en meer democratische controle over de energievoorziening. Hiervoor moeten werkgevers en werknemers, het middenveld en de verschillende overheden de handen in elkaar slaan.
Dit pact kan een voorbeeld zijn voor de andere landen. Alleen als alle landen beseffen dat ze in hetzelfde schuitje zitten, bestaat de kans dat wij de klimaatuitdaging succesvol kunnen aangaan. Het is een afspraak met de geschiedenis die we niet mogen missen.
Peter Tom Jones en Els Keytsman zijn Groen!-kandidaat voor de federale verkiezingen.
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing. Deze site maakt gebruik van SPIP en werd ontworpen door {yichalal}