-
Trefwoorden
* anti-racisme * arbeid * cultuur * democratie * directe actie * ecologie * economie * feminisme * globalisering * inheemse volkeren * media * politieke geschiedenis * seksuele identiteiten * situationisme * sociale uitsluiting * spiritualiteit * strategie * vrede * -
Recent verschenen artikels
-
Verteerd door het vuur van de nacht
door Michael LöwyGuy Debord is een helse machine die moeilijk te ontmijnen is. En toch heeft men het geprobeerd. En probeert men het nog steeds. Men probeert hem te neutraliseren, te verzachten, te esthetiseren, te banaliseren. Niets helpt. De dynamiet blijft erin en riskeert te exploderen in de handen van degenen die het willen ontmijnen.
-
Pasolini: ‘Ik besta als kracht van ‘t Verleden.’
René Schérer en Giorgio Passerone hebben een boek over Pasolini gepubliceerd, onder de titel ‘Passages pasoliniens’. De Franse vrije zender Radio Libertaire interviewde één van beide auteurs over de Italiaanse cineast, dichter, schrijver, homo en activist. Johny Lenaerts vertaalde.
-
De hel van de ongebreidelde lust
door Johny LenaertsWe leven in een tijd die door Marx gekenmerkt werd als een tijd van algemeen verval, van universele koopbaarheid. En nu schildert ons Elvis Peeters, in zijn nieuwste roman ‘Wij’, een vriendengroepje – vier meisjes, vier jongens – dat een seksbedrijfje ontwikkelt, waar we op microschaal de hedendaagse wereld in kunnen herkennen.
-
Crisis: treft de zondige mens alle schuld?
door Wolfgang UchatiusNieuw aan deze crisis is dat niemand de schuld aan de werklozen geeft. Niemand klaagt erover dat ze te lui zijn. Niemand verlangt dat ze asperges steken. Niemand beweert dat ze te veel geld van de staat ontvangen. De laatste keer was dat anders. Ook in de jaren 2002 tot 2005 kende Duitsland een zware crisis. Het aantal werklozen lag haast bij de vijf miljoen, veel hoger dan nu, in de talkshows stelden de moderatoren steeds weer dezelfde vraag: Waar is het aan te wijten? Waarom gaat het het land zo slecht?
-
Harde tijden: wormen aan het werk
door Johny LenaertsDe Duitse schrijver Alfred Döblin geeft een beeld van de economische crisis van de jaren dertig, dat, in het licht van een aantal recente gebeurtenissen, erg vertrouwd overkomt.
-
STRALING EN MASSAHYSTERIE
door Guy DenutteToen ik nog werkte in België woonde ik ooit een "studiedag" bij (met Electrabel als één van de promotoren) waarin het effekt van hoogspanningskabels toegeschreven werd aan "massahysterie". Uit de brief van Joris Bosmans (Humo 3514) blijkt dat er de afgelopen 15 jaar geen stap vooruit is gezet in deze materie, en "massahysterie" nog steeds de officiële leer blijft. Van mijn kant heb ik wel de moeite genomen om mijn licht op te steken bij andere bronnen. Laat ons beginnen bij het begin. De (...)
-
Het transitiefonds: een spaar- en kredietsysteem voor energierenovaties
Mathias Bienstman, medewerker van Netwerk Vlaanderen, pleit in deze tekst voor een sociaal transitiefonds in de sector van energierenovatie. Opmerkingen en commentaren zijn welkom bij de auteur. Zie onderaan voor gegevens.
-
Lokale economie oplossing voor peakoil en klimaatcrisis
Het concept ’transities’ is vandaag in volle opgang. Zoals we al eerder aangaven op de website is het belangrijk om aandacht te geven aan hoopvolle, enthousiasmerende projecten en experimenten. Transition town Totnes is zo’n voorbeeld hiervan. Het volgende artikel van Peter Polder verscheen in het Nederlandse webzine Ravagedigitaal (25 juli 2008).
-
Hackers trekken ten strijde tegen de Scientology Kerk
door Olivier DumonsHet is een oorlog van een nieuw type dat de Scientology Kerk sedert enkele dagen te verduren heeft. Want het is namelijk op het virtuele terrein dat zich momenteel de strijd van de antisekteactivisten afspeelt. Verschillende internetsites van de Scientology Kerk (die volgens rapport nr 2468 van het Franse parlement als een sekte beschouwd wordt) worden aldus door internet-‘hacktivisten’ en door een denkbeeldige groep onder de benaming ‘Anonymus’, geviseerd.
-
Guy Debord tegen een wereld zonder ontmoetingen
door Johny LenaertsMidden jaren zestig. Raymond Borde is een vermaard filmcriticus. Zijn specialiteit: de erotische film. Op lyrische wijze schrijft hij over ‘het zoete, zeer zoete droombeeld’ van lesbiennes die in een somber kasteel opgesloten worden. Hij beschrijft hoe in het leven van de man het opduiken van de eerste lesbiennes op het witte doek ‘de opborreling van het meest natuurlijke wonder ter wereld’ met zich meebrengt. ‘Dat gebeurt rond het zestiende jaar. (...) Maar meedogenloze regels leggen deze waanzin het zwijgen op. Op de eerste plaats is er niemand die op dit droombeeld antwoordt. Het poogt zich tevergeefs te objectiveren.’
-
-
Ludo De Brabander
Waar blijft onze reactie op de Israëlische agressie?
zondag 16 juli 2006, door Ludo De Brabander
Waar blijven we met onze verontwaardiging, onze waarden, ons respect voor de mensenrechten en het internationaal recht? In Palestina wordt alles waar ons land en Europa beweren voor te staan, platgewalst onder het gewicht van de Israëlische Merkavatanks. Hoe zwaar moet het internationaal humanitair recht geschonden worden vooraleer er nog maar een simpel veroordelend persbericht vertrekt van op Buitenlandse Zaken? Het lijkt wel of alle Europese ministeries voor Buitenlandse Zaken voortijdig met vakantie zijn vertrokken.
Het laatste persbericht dat minister van Buitenlandse Zaken De Gucht over dit conflict verstuurde dateert van 18 april toen hij een aanslag in Tel Aviv met ‘klem’ veroordeelde. Het eerste zinnetje luidde: “Hij (De Gucht) geeft uitdrukking aan zijn gevoelens van medeleven voor de families van de slachtoffers en voor de Israëlische regering.” Laat ons niet misverstaan, burgers viseren en doden verdient zo’n duidelijke afkeuring. Maar hoe zit dat dan met ons ‘medeleven’ met de families van Palestijnse slachtoffers, met de ellende van de bewoners van de Gazastrook van wie quasi de hele infrastructuur vernietigd is? Een week voor de bewuste bomaanslag vielen er 15 Palestijnse slachtoffers, van wie drie kinderen, door grootschalige Israëlische bombardementen in Gaza, a rato van 300 bommen per dag. Windstilte bij Buitenlandse Zaken. Op 9 juni krijgen we de hartverscheurende beelden te zien van een wanhopig schreeuwend meisje op een strand. Haar ouders, broertjes en zusjes sneuvelden als gevolg van een Israëlisch bombardement. Buitenlandse Zaken zwijgt. Een paar dagen later vallen bij een raketaanval tegen twee leden van de Jihad opnieuw zeven doden, onder de slachtoffers twee kinderen. Nog altijd geen woord van buitenlandse zaken.
Ook op de collectieve strafexpeditie die Israël houdt onder het mom van het bevrijden van een soldaat, is de reactie lauw tot nihil. Het Israëlische leger vernietigde elektriciteitscentrales, de watervoorziening, bruggen, de residentie van de Palestijnse eerste minister en gebruikt geluidsbommen louter en alleen om terreur te zaaien en toch is er geen politieke kat die er van wakker wil liggen. Het gaat stuk voor stuk om schendingen van het internationaal humanitair recht dat collectieve straffen tegen burgers verbiedt. Israël verhult die politiek trouwens niet. Over de geluidsbommen zei de Israëlisch premier Ehud Olmert het volgende: “Duizenden inwoners in zuidelijk Israël leven in vrees en ongemak, dus gaf ik instructies dat niemand ’s nachts zal slapen in de Gaza.”
De Israëlische mensenrechtenorganisatie Betselem houdt rigoureus de gruwelijke statistieken bij. Sinds het uitbreken van de tweede Intifada telt de organisatie 3.453 dodelijke slachtoffers aan Palestijnse zijde, onder wie 699 kinderen, tegenover 1.008 aan Israëlische zijde, van wie 119 kinderen. Het aantal gedode Palestijnse kinderen zegt voldoende over de brutale manier waarop het Israëlische leger optreedt. Toch wordt alleen Hamas opgeroepen om de wapens te laten zwijgen terwijl de organisatie, in tegenstelling tot het Israëlische leger, al 18 maanden een wapenstilstand (Hudna) in acht houdt. In Palestina staat de wereld op zijn kop. Het bezette volk, de Palestijnen, wordt door de ‘internationale gemeenschap’ gestraft met een financiële boycot omdat de Hamas-regering Israël niet wil erkennen. Israël dat een openlijk annexatiebeleid voert met een snelle wildgroei van joodse nederzettingen, bijhorende bypasswegen, honderden militaire controleposten en een 720 kilometer lange muur, krijgt als ‘beloning’ wapens uit Europa geleverd en geniet als gevolg van een Associatie-akkoord met de EU van een voordelige toegang op de Europese markt.
België beweert een politiek van ‘equidistance’ te voeren, maar De Gucht volgt sinds zijn aantreden een eenzijdig risicoloos parcours met als grootste zorg: Washington te vriend houden. Voor elke operatie vraagt Israël eerst groen licht aan de Amerikanen. België en Europa weten dat en dus moeten ze zwijgen of beter, willen ze zwijgen. Op 9 juli is het twee jaar geleden dat het Internationaal Hof in Den Haag stelde dat de muur die Israël bouwt op Palestijns grondgebied in strijd is met het internationaal recht en dient te worden afgebroken. Maar onze ministers hebben nog geen seconde een inspanning geleverd om enig gevolg te geven aan deze uitspraak.
Als minister De Gucht en zijn collega’s in de regering zich nog eenmaal beroepen op recht, wet, of morele verontwaardiging dan stellen we voor dat wij als bevolking collectief onze regering de rug toekeren. We hoeven geen hypocrisie. We willen een bekwame minister van Buitenlandse Zaken die het internationaal recht respecteert, geen lakei. We stellen voor dat alvast De Gucht uitkijkt naar een andere job.
Ludo De Brabander Stafmedewerker Vrede vzw (dit opiniestuk verscheen in De Morgen van 5 juli 2006)
N.B.
Dit opiniestuk verscheen in De Morgen van 5 juli 2006.
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing. Deze site maakt gebruik van SPIP en werd ontworpen door {yichalal}