-
Trefwoorden
* anti-racisme * arbeid * cultuur * democratie * directe actie * ecologie * economie * feminisme * globalisering * inheemse volkeren * media * politieke geschiedenis * seksuele identiteiten * situationisme * sociale uitsluiting * spiritualiteit * strategie * vrede * -
Recent verschenen artikels
-
Verteerd door het vuur van de nacht
door Michael LöwyGuy Debord is een helse machine die moeilijk te ontmijnen is. En toch heeft men het geprobeerd. En probeert men het nog steeds. Men probeert hem te neutraliseren, te verzachten, te esthetiseren, te banaliseren. Niets helpt. De dynamiet blijft erin en riskeert te exploderen in de handen van degenen die het willen ontmijnen.
-
Pasolini: ‘Ik besta als kracht van ‘t Verleden.’
René Schérer en Giorgio Passerone hebben een boek over Pasolini gepubliceerd, onder de titel ‘Passages pasoliniens’. De Franse vrije zender Radio Libertaire interviewde één van beide auteurs over de Italiaanse cineast, dichter, schrijver, homo en activist. Johny Lenaerts vertaalde.
-
De hel van de ongebreidelde lust
door Johny LenaertsWe leven in een tijd die door Marx gekenmerkt werd als een tijd van algemeen verval, van universele koopbaarheid. En nu schildert ons Elvis Peeters, in zijn nieuwste roman ‘Wij’, een vriendengroepje – vier meisjes, vier jongens – dat een seksbedrijfje ontwikkelt, waar we op microschaal de hedendaagse wereld in kunnen herkennen.
-
Crisis: treft de zondige mens alle schuld?
door Wolfgang UchatiusNieuw aan deze crisis is dat niemand de schuld aan de werklozen geeft. Niemand klaagt erover dat ze te lui zijn. Niemand verlangt dat ze asperges steken. Niemand beweert dat ze te veel geld van de staat ontvangen. De laatste keer was dat anders. Ook in de jaren 2002 tot 2005 kende Duitsland een zware crisis. Het aantal werklozen lag haast bij de vijf miljoen, veel hoger dan nu, in de talkshows stelden de moderatoren steeds weer dezelfde vraag: Waar is het aan te wijten? Waarom gaat het het land zo slecht?
-
Harde tijden: wormen aan het werk
door Johny LenaertsDe Duitse schrijver Alfred Döblin geeft een beeld van de economische crisis van de jaren dertig, dat, in het licht van een aantal recente gebeurtenissen, erg vertrouwd overkomt.
-
STRALING EN MASSAHYSTERIE
door Guy DenutteToen ik nog werkte in België woonde ik ooit een "studiedag" bij (met Electrabel als één van de promotoren) waarin het effekt van hoogspanningskabels toegeschreven werd aan "massahysterie". Uit de brief van Joris Bosmans (Humo 3514) blijkt dat er de afgelopen 15 jaar geen stap vooruit is gezet in deze materie, en "massahysterie" nog steeds de officiële leer blijft. Van mijn kant heb ik wel de moeite genomen om mijn licht op te steken bij andere bronnen. Laat ons beginnen bij het begin. De (...)
-
Het transitiefonds: een spaar- en kredietsysteem voor energierenovaties
Mathias Bienstman, medewerker van Netwerk Vlaanderen, pleit in deze tekst voor een sociaal transitiefonds in de sector van energierenovatie. Opmerkingen en commentaren zijn welkom bij de auteur. Zie onderaan voor gegevens.
-
Lokale economie oplossing voor peakoil en klimaatcrisis
Het concept ’transities’ is vandaag in volle opgang. Zoals we al eerder aangaven op de website is het belangrijk om aandacht te geven aan hoopvolle, enthousiasmerende projecten en experimenten. Transition town Totnes is zo’n voorbeeld hiervan. Het volgende artikel van Peter Polder verscheen in het Nederlandse webzine Ravagedigitaal (25 juli 2008).
-
Hackers trekken ten strijde tegen de Scientology Kerk
door Olivier DumonsHet is een oorlog van een nieuw type dat de Scientology Kerk sedert enkele dagen te verduren heeft. Want het is namelijk op het virtuele terrein dat zich momenteel de strijd van de antisekteactivisten afspeelt. Verschillende internetsites van de Scientology Kerk (die volgens rapport nr 2468 van het Franse parlement als een sekte beschouwd wordt) worden aldus door internet-‘hacktivisten’ en door een denkbeeldige groep onder de benaming ‘Anonymus’, geviseerd.
-
Guy Debord tegen een wereld zonder ontmoetingen
door Johny LenaertsMidden jaren zestig. Raymond Borde is een vermaard filmcriticus. Zijn specialiteit: de erotische film. Op lyrische wijze schrijft hij over ‘het zoete, zeer zoete droombeeld’ van lesbiennes die in een somber kasteel opgesloten worden. Hij beschrijft hoe in het leven van de man het opduiken van de eerste lesbiennes op het witte doek ‘de opborreling van het meest natuurlijke wonder ter wereld’ met zich meebrengt. ‘Dat gebeurt rond het zestiende jaar. (...) Maar meedogenloze regels leggen deze waanzin het zwijgen op. Op de eerste plaats is er niemand die op dit droombeeld antwoordt. Het poogt zich tevergeefs te objectiveren.’
-
-
We zijn met teveel
Opiniestuk n.a.v. de World Population Day op 11 juli
dinsdag 10 juli 2007, door Stijn Bruers
6.610.000.000. Zoveel mensen leven er op deze Vlaamse feestdag. 11 juli is ook door de Verenigde Naties uitgeroepen tot World Population Day. Maar heeft de Vlaming reden om te feesten? Integendeel! Indien we het aandurven om naar de wereld te kijken, zien we vandaag 30.000 mensen vroegtijdig sterven aan oorlog en armoede. En we zien op deze dag meer dan 30 niet-menselijke soorten voorgoed verdwijnen door overexploitatie en natuurvernietiging. Dit is genocide en ecocide, een grove schending van de inherente waarde van de mens en de andere levensvormen.
We discrimineren te veel. Kijk naar de opwarming van de aarde. De uitstoot van het schadelijke broeikasgas CO2 bedraagt voor een gemiddelde Vlaming 12 ton per jaar. Dat ligt ver boven de 5 ton van een gemiddelde wereldburger. Het klassieke verhaal van economische groei zegt dat alle armen evenveel CO2 als de Vlaming mogen uitstoten. Maar daardoor zal de milieu-impact van de mens nog verder stijgen. Nu reeds is het ecologisch draagvlak overschreden, de CO2-uitstoot ligt véél te hoog. Tegen 2050 mogen we maximaal 2 ton per persoon per jaar uitstoten. Zitten we erboven, dan wordt dat discriminatie van nóg meer mensen, toekomstige generaties en niet-menselijk leven. Deze drie getallen - 12, 5 en 2 ton - staan symbool voor de mondiale ecologische rechtvaardigheidscrisis.
De belangrijke Kaya-vergelijking (naar de Japanse wetenschapper) stelt dat de mondiale CO2-uitstoot gelijk is aan de bevolking maal de economische welvaart (BNP per capita) maal de energie-intensiteit (energieverbruik per eenheid BNP) maal de CO2-intensiteit (CO2-uitstoot per eenheid verbruikte energie). Het gangbare discours verkondigt een rotsvast geloof in de technologie. Men tracht de uitstoot te reduceren door enkel te kijken naar de laatste twee factoren in de Kaya-vergelijking: meer efficiëntie en groene energie. Dit is onverstandig, want het is ontzettend moeilijk om heel snel dergelijke wondertechnologie te ontwikkelen die ethisch verantwoord, economisch rendabel, ecologisch duurzaam, psychisch bevredigend én (bio)fysisch haalbaar is.
Zolang niet afdoende is bewezen dat enkel de technologiepiste volstaat, denken we dat we onze aandacht ook moeten richten op de eerste twee factoren van de Kaya-vergelijking, met name overbevolking en overconsumptie. Een bevolking kan niet tot in het oneindige blijven aangroeien. Daarom moeten we onder ogen durven zien dat een wereldwijde vrijwillige daling van het geboortecijfer (tot onder de 2,1 kinderen per vrouw) een noodzakelijke voorwaarde is voor ecologische duurzaamheid. Dat is een zeer delicate piste, en hoewel wij niet pretenderen dé oplossing te hebben, willen we wel iedereen aanmoedigen om hun verantwoordelijkheid op te nemen en mee te helpen zoeken.
Verder zal een daling van de consumptie van milieuonvriendelijke producten en diensten noodzakelijk zijn om onze ecologische impact drastisch te reduceren. De huidige economische groei is een groei in milieu-impact. We willen naar een één-planeet economie, een ecologische economie die grenzen respecteert. Bovendien werpt deze kritiek op de groei-economie een nieuw licht op twee andere demografische problemen: migratie en vergrijzing. Meer consumptie van levensnoodzakelijke producten in het Zuiden en minder consumptie van overbodige luxe in het Noorden zorgt voor een evenwichtigere verdeling van de welvaart in de wereld. Daardoor zullen mensen in het Zuiden minder geneigd zijn om te emigreren naar het Noorden, naar Vlaanderen. Het probleem van de vergrijzing is scherp aanwezig in een winstdenkende groei-economie. Hoewel we dat probleem niet willen ontkennen, denken we dat er in een zorgeconomie met een groei in solidariteit tussen de generaties iets minder reden is tot paniek; alvast minder dan de ecologische rechtvaardigheidscrisis. Voorgestelde maatregelen zoals financiële stimuli om het geboortecijfer in Vlaanderen op te krikken, zijn weinig effectief, want ze stellen de problemen alleen maar uit. Dergelijke maatregelen zijn bijgevolg kortzichtig en vooral ecologisch niet duurzaam.
De crisis wordt steeds scherper, de biodiversiteit daalt zienderogen. Vandaag moeten we een nieuwe grote stad bouwen, want het aantal mensen op aarde steeg met...200.000!
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing. Deze site maakt gebruik van SPIP en werd ontworpen door {yichalal}