Een ingekorte versie van onderstaand artikel verschijnt in het dossier Midden Oosten van VDAMOK in het Vredesmagazine van september 2008.
De gebeurtenissen in Libanon van de afgelopen dagen roepen veel vragen op. Vragen en de constatering dat de meeste media wederom slechts als doorgeefluik voor propaganda fungeren.
Van 8 tot 22 februari zijn we met D4net vanuit Nederland voor de tweede keer in Libanon geweest. We wilden onze contacten van de eerste reis in september 2006 opnieuw spreken en ook nieuwe mensen ontmoeten.
Schets van de actuele situatie van de Palestijnse kwestie.
In dit artikel willen we naar aanleiding van ons bezoek aan Libanon van 11 tot 27 september 2006 enkele conclusies trekken over de aanval van Israël op Libanon en de nasleep ervan. Dit artikel gaat voortal over de verzetsbeweging en politieke partij Hezbollah.
Eerst een enkele opmerking vooraf.
We willen een weg vinden tussen de stelling ‘de vijand van onze vijand is onze vriend’, met andere woorden alle steun aan Hezbollah, en de stelling dat Hezbollah een terroristische (...)
Het is inmiddels 5 jaar geleden dat op 11 september al Qaeda toesloeg in de VS. Als gevolg daarvan nam de Bush-regering met name gesteund door de neo-conservatieven haar kans waar om haar agenda door te drukken. Een agenda die bestond uit een hervorming van het Midden-Oosten. Deze hervorming bestond onder andere uit een ‘regime change’ van landen als Afghanistan, Irak en Iran en de volledige steun aan Israël in haar conflict met de Palestijnen. Wat is er na 5 jaar van terecht gekomen?
Om (...)
Veel achtergelaten Israëlische munitierestanten in Libanon maken ook na het fragiele bestand tussen Israël en Libanon slachtoffers onder de burgerbevolking. Naast de omstreden fosforgranaten en luchtdruk (thermobarische) wapens(1) blijkt dat het Israëlische leger ook gebruik heeft gemaakt van andere omstreden wapensystemen: clustermunitie en mogelijk antitankgranaten met verarmd uranium. Deze wapens kunnen tot vele jaren na de gevechtshandelingen veel slachtoffers veroorzaken. Ook Hezbollah (...)
Het is simplistisch om het te hebben over winnaars en verliezers na de oorlog tussen Hezbollah en Israël. Dat is net als het conflict in te delen in goed en kwaad. Als er al een verliezer is aan te wijzen dan is het de Libanese burgerbevolking. Het lijkt zinniger het te hebben over wat de gevolgen van het conflict zijn. Het zijn er vele die op langere termijn spelen.
D4: Dromen, Denken, Durven, Doen 15-08-2006
Het belangrijkste gevolg van de oorlog is dat er een gevoel van zelfvertrouwen (...)
26 juli 2006
Ed Hollants
D4: Dromen, Durven, Denken, Doen (voorheen Autonoom Centrum www.autonoomcentrum.nl) edter@xs4all.nl
Libanon: Niets is veilig in Libanon, zo simpel is dat.
Libanon wordt momenteel platgegooid, zeker het deel waar in meerderheid sjiieten wonen. “Voor elke raket die neerkomt in Israël bombarderen we 10 huizenblokken in de Dahiya buurt in Zuid-Beiroet” aldus Brigadier Generaal Dan Halutz, de Israëlische stafchef. Ook zegt hij: “Niets is veilig in (...)
Wij zijn teruggekomen van Kopenhagen met bakken hoop en energie. Het was vreemd om vast te stellen dat degenen die de klimaattop vanop een afstand volgden, hem beleefd hebben als een catastrofe. Vele deelnemers waren zo gedegouteerd door de stompzinnigheid en onverantwoordelijkheid van de ‘men in power’, dat ze niet zagen dat deze tragische farçe én de eendrachtige actie van netwerken van basisbewegingen, een nieuwe politieke ruimte schiep in dewelke echte oplossingen wel een (...)
De Zuid-Afrikaanse dichter, schrijver en schilder Breyten Breytenbach heeft een nieuw boek geschreven. ‘Notes from the Middle World’ zal in het najaar verschijnen; recent verscheen een Franse vertaling onder de titel ‘Le Monde du milieu’, dat we voor u lazen.
Dit artikel van Sylvain Cypel verscheen in Le Monde van 26 september 2009. Vertaling: Johny Lenaerts.
Dit stuk van Alain Badiou werd vertaald door Piet Joostens, uit ‘Circonstances, 2’, Ed. Léo Scheer, Paris, 2004. (Een eerste en kortere versie van dit essay verscheen op 22 februari 2004 in de krant Le Monde. De vertaling van die eerste versie werd reeds gepubliceerd in ‘De Groene Amsterdammer’, nr. 19, 8 mei 2004.)
Guy Debord is een helse machine die moeilijk te ontmijnen is. En toch heeft men het geprobeerd. En probeert men het nog steeds. Men probeert hem te neutraliseren, te verzachten, te esthetiseren, te banaliseren. Niets helpt. De dynamiet blijft erin en riskeert te exploderen in de handen van degenen die het willen ontmijnen.
René Schérer en Giorgio Passerone hebben een boek over Pasolini gepubliceerd, onder de titel ‘Passages pasoliniens’. De Franse vrije zender Radio Libertaire interviewde één van beide auteurs over de Italiaanse cineast, dichter, schrijver, homo en activist. Johny Lenaerts vertaalde.
We leven in een tijd die door Marx gekenmerkt werd als een tijd van algemeen verval, van universele koopbaarheid. En nu schildert ons Elvis Peeters, in zijn nieuwste roman ‘Wij’, een vriendengroepje – vier meisjes, vier jongens – dat een seksbedrijfje ontwikkelt, waar we op microschaal de hedendaagse wereld in kunnen herkennen.
Nieuw aan deze crisis is dat niemand de schuld aan de werklozen geeft. Niemand klaagt erover dat ze te lui zijn. Niemand verlangt dat ze asperges steken. Niemand beweert dat ze te veel geld van de staat ontvangen. De laatste keer was dat anders. Ook in de jaren 2002 tot 2005 kende Duitsland een zware crisis. Het aantal werklozen lag haast bij de vijf miljoen, veel hoger dan nu, in de talkshows stelden de moderatoren steeds weer dezelfde vraag: Waar is het aan te wijten? Waarom gaat het het land zo slecht?
De Duitse schrijver Alfred Döblin geeft een beeld van de economische crisis van de jaren dertig, dat, in het licht van een aantal recente gebeurtenissen, erg vertrouwd overkomt.
Peter Watkins is één van de grootste én meest miskende filmmakers van het moment, die met ‘Edvard Munch’ bakens verzet heeft. “Geniaal!” noemde Ingmar Bergman het. “Een meesterwerk, wellicht de mooiste film die er ooit over een schilder gemaakt werd,” schreef Le Monde.
0 | 10
