Op 3 oktober 2008 nam de Nederlandse Staat, in volle bankcrisis, de aandelen over van de Nederlandse tak van Fortis, met inbegrip van Fortis-Verzekeringen en van ABN-Amro. Niemand had zoiets voorspeld, want het onder overheidscontrole brengen van banken is al een kwart-eeuw uit den boze. Toen het Agalev-congres in 1985 tot zulke radikale maatregelen opriep, werd het weggehoond, ook door de linkse vrienden, die liever hun radikaliteit gingen laten zien in de strijd voor het homo-huwelijk, (...)
Naar aanleiding van het protest tegen het zogenaamde Generatiepakt schreef de krant De Standaard over "de NEEN-vakbond" (22 november 2005). De regeringsgezinde krant stoort zich aan het negativisme en vindt dat het land nood heeft aan een constructieve JA! Is het wel zo eenvoudig?
Brussel, 28 oktober 2005. Honderdduizend werkende mensen betogen tegen het Generatiepact van de Belgische regering. De politici, ook de socialisten, wilden de gebeurtenis snel vergeten, maar de geschiedenis zal (...)
Het Franse NON in het referendum over de Europese grondwet zal niet ongemerkt voorbijgaan. Het kan de allures krijgen van een nieuwe Franse revolutie, waarvan de schokgolven eerst over de Nederlanden gaan en dan over de rest van Europa, precies zoals die andere keer in 1789. Maar in tegenstelling tot die eerste keer, is deze nieuwe omwenteling "basisdemocratisch" te noemen.
Kan NEEN zeggen bij een referendum een revolutie genoemd worden? Niet meteen, maar het kan er wel van komen. (...)
Wij zijn teruggekomen van Kopenhagen met bakken hoop en energie. Het was vreemd om vast te stellen dat degenen die de klimaattop vanop een afstand volgden, hem beleefd hebben als een catastrofe. Vele deelnemers waren zo gedegouteerd door de stompzinnigheid en onverantwoordelijkheid van de ‘men in power’, dat ze niet zagen dat deze tragische farçe én de eendrachtige actie van netwerken van basisbewegingen, een nieuwe politieke ruimte schiep in dewelke echte oplossingen wel een (...)
De Zuid-Afrikaanse dichter, schrijver en schilder Breyten Breytenbach heeft een nieuw boek geschreven. ‘Notes from the Middle World’ zal in het najaar verschijnen; recent verscheen een Franse vertaling onder de titel ‘Le Monde du milieu’, dat we voor u lazen.
Dit artikel van Sylvain Cypel verscheen in Le Monde van 26 september 2009. Vertaling: Johny Lenaerts.
Dit stuk van Alain Badiou werd vertaald door Piet Joostens, uit ‘Circonstances, 2’, Ed. Léo Scheer, Paris, 2004. (Een eerste en kortere versie van dit essay verscheen op 22 februari 2004 in de krant Le Monde. De vertaling van die eerste versie werd reeds gepubliceerd in ‘De Groene Amsterdammer’, nr. 19, 8 mei 2004.)
Guy Debord is een helse machine die moeilijk te ontmijnen is. En toch heeft men het geprobeerd. En probeert men het nog steeds. Men probeert hem te neutraliseren, te verzachten, te esthetiseren, te banaliseren. Niets helpt. De dynamiet blijft erin en riskeert te exploderen in de handen van degenen die het willen ontmijnen.
René Schérer en Giorgio Passerone hebben een boek over Pasolini gepubliceerd, onder de titel ‘Passages pasoliniens’. De Franse vrije zender Radio Libertaire interviewde één van beide auteurs over de Italiaanse cineast, dichter, schrijver, homo en activist. Johny Lenaerts vertaalde.
We leven in een tijd die door Marx gekenmerkt werd als een tijd van algemeen verval, van universele koopbaarheid. En nu schildert ons Elvis Peeters, in zijn nieuwste roman ‘Wij’, een vriendengroepje – vier meisjes, vier jongens – dat een seksbedrijfje ontwikkelt, waar we op microschaal de hedendaagse wereld in kunnen herkennen.
Nieuw aan deze crisis is dat niemand de schuld aan de werklozen geeft. Niemand klaagt erover dat ze te lui zijn. Niemand verlangt dat ze asperges steken. Niemand beweert dat ze te veel geld van de staat ontvangen. De laatste keer was dat anders. Ook in de jaren 2002 tot 2005 kende Duitsland een zware crisis. Het aantal werklozen lag haast bij de vijf miljoen, veel hoger dan nu, in de talkshows stelden de moderatoren steeds weer dezelfde vraag: Waar is het aan te wijten? Waarom gaat het het land zo slecht?
De Duitse schrijver Alfred Döblin geeft een beeld van de economische crisis van de jaren dertig, dat, in het licht van een aantal recente gebeurtenissen, erg vertrouwd overkomt.
Peter Watkins is één van de grootste én meest miskende filmmakers van het moment, die met ‘Edvard Munch’ bakens verzet heeft. “Geniaal!” noemde Ingmar Bergman het. “Een meesterwerk, wellicht de mooiste film die er ooit over een schilder gemaakt werd,” schreef Le Monde.
0 | 10
