In november 2002 verscheen een herdruk van Du contre-pouvoir van Miguel Benasayag en Diego Sztulwark (La Découverte/Poche, Paris). Voor deze gelegenheid schreef Miguel Benasayag een voorwoord, dat we hier in vertaling weergeven.
Het idee voor dit boek sproot voort uit een manifest dat ik in 2000 geschreven heb met het oog op een belangrijk evenement in Buenos Aires waar Diego en ik aan zouden deelnemen (1). Daar zouden landarbeiders die al jaren hun grond bezetten, samenkomen met (...)
Voor mij is het kapitalisme niet echt globaal. De mondialisering en de globaliteit vormen slechts een ideologische illusie achter dewelke het kapitalisme haar realiteit probeert te verbergen, en die erin bestaat dat ze zich enkel wil bestendigen in minuscule verhoudingen die zeer talrijk zijn en telkens een andere vorm aannemen. Het is een illusie haar op te vatten als een mondiaal regime van economische eigendom, maar het is deze illusie die ons ertoe aanzet ons te verzetten tegen het (...)
Uit: ‘Où va le mouvement altermondialisation?’, La Découverte, 2003.
Dit is de Inleiding en Hoofdstuk 1 van het boek Verzet als scheppende kracht.
Onder impuls van Miguel Benasayag heeft een klein groepje activisten en journalisten de volgende tekst opgesteld, met de bedoeling dat de have-nots niet langer meer als vijfde wiel aan de wagen van de andersglobaliseringsbeweging zouden beschouwd worden. De vertaling is van Johny Lenaerts.
Dit Manifest werd in de herfst van 1999 uitgewerkt door een aantal activisten uit diverse collectieven, en werd als bijlage opgenomen in de Nederlandse uitgave van Verzet als scheppende kracht van Florence Aubenas en Miguel Benasayag. De vertaling is van de hand van Johny Lenaerts.
Wij zijn teruggekomen van Kopenhagen met bakken hoop en energie. Het was vreemd om vast te stellen dat degenen die de klimaattop vanop een afstand volgden, hem beleefd hebben als een catastrofe. Vele deelnemers waren zo gedegouteerd door de stompzinnigheid en onverantwoordelijkheid van de ‘men in power’, dat ze niet zagen dat deze tragische farçe én de eendrachtige actie van netwerken van basisbewegingen, een nieuwe politieke ruimte schiep in dewelke echte oplossingen wel een (...)
De Zuid-Afrikaanse dichter, schrijver en schilder Breyten Breytenbach heeft een nieuw boek geschreven. ‘Notes from the Middle World’ zal in het najaar verschijnen; recent verscheen een Franse vertaling onder de titel ‘Le Monde du milieu’, dat we voor u lazen.
Dit artikel van Sylvain Cypel verscheen in Le Monde van 26 september 2009. Vertaling: Johny Lenaerts.
Dit stuk van Alain Badiou werd vertaald door Piet Joostens, uit ‘Circonstances, 2’, Ed. Léo Scheer, Paris, 2004. (Een eerste en kortere versie van dit essay verscheen op 22 februari 2004 in de krant Le Monde. De vertaling van die eerste versie werd reeds gepubliceerd in ‘De Groene Amsterdammer’, nr. 19, 8 mei 2004.)
Guy Debord is een helse machine die moeilijk te ontmijnen is. En toch heeft men het geprobeerd. En probeert men het nog steeds. Men probeert hem te neutraliseren, te verzachten, te esthetiseren, te banaliseren. Niets helpt. De dynamiet blijft erin en riskeert te exploderen in de handen van degenen die het willen ontmijnen.
René Schérer en Giorgio Passerone hebben een boek over Pasolini gepubliceerd, onder de titel ‘Passages pasoliniens’. De Franse vrije zender Radio Libertaire interviewde één van beide auteurs over de Italiaanse cineast, dichter, schrijver, homo en activist. Johny Lenaerts vertaalde.
We leven in een tijd die door Marx gekenmerkt werd als een tijd van algemeen verval, van universele koopbaarheid. En nu schildert ons Elvis Peeters, in zijn nieuwste roman ‘Wij’, een vriendengroepje – vier meisjes, vier jongens – dat een seksbedrijfje ontwikkelt, waar we op microschaal de hedendaagse wereld in kunnen herkennen.
Nieuw aan deze crisis is dat niemand de schuld aan de werklozen geeft. Niemand klaagt erover dat ze te lui zijn. Niemand verlangt dat ze asperges steken. Niemand beweert dat ze te veel geld van de staat ontvangen. De laatste keer was dat anders. Ook in de jaren 2002 tot 2005 kende Duitsland een zware crisis. Het aantal werklozen lag haast bij de vijf miljoen, veel hoger dan nu, in de talkshows stelden de moderatoren steeds weer dezelfde vraag: Waar is het aan te wijten? Waarom gaat het het land zo slecht?
De Duitse schrijver Alfred Döblin geeft een beeld van de economische crisis van de jaren dertig, dat, in het licht van een aantal recente gebeurtenissen, erg vertrouwd overkomt.
Peter Watkins is één van de grootste én meest miskende filmmakers van het moment, die met ‘Edvard Munch’ bakens verzet heeft. “Geniaal!” noemde Ingmar Bergman het. “Een meesterwerk, wellicht de mooiste film die er ooit over een schilder gemaakt werd,” schreef Le Monde.
0 | 10
