Zo krijg je minder inhalige ceo’s

Op 1 mei lanceerde het ABVV het idee van de graaitaks, een lelijke term uit Nederland die een schoon principe huldigt: boven een bepaald bedrag het inkomen door belastingen afromen en herverdelen. Ceo’s krijgen soms een vertrekpremie uitbetaald die hoger is dan het totale verdiende salaris in een hele loopbaan. Het voorstel van de graaitaks past dan ook in een pleidooi voor een meer rechtvaardige fiscaliteit. De huidige fiscaliteit is niet meer van deze tijd: ze tast de werkgelegenheid aan, is sociaal onrechtvaardig en laat vele kansen liggen voor een toekomstgericht milieubeleid. Inkomsten uit arbeid worden zwaar belast terwijl inkomsten uit kapitaal en minilening aanvragen zowat ongemoeid worden gelaten, en de milieufiscaliteit staat nog in de kinderschoenen.

Wij pleiten dan ook voor een grondige belastinghervorming die leidt tot een rechtvaardiger belasting. Rechtvaardiger betekent dat de laagste inkomens ten volle kunnen genieten van een verlaging van de fiscale druk én dat discriminaties worden aangepakt. Zo worden alleenstaanden in België het zwaarst belast. De fiscus discrimineert ook tussen arbeid en kapitaal: eveneens sociaal onrechtvaardig.

Daarom pleiten wij samen met de vakbonden voor een echte vermogensbelasting door een extra belasting op vermogensinkomsten. Vermogens tot 500.000 euro worden vrijgesteld en de bestaande vermogensbelastingen worden herzien. Het gaat er niet om de intrest op het zuurverdiende spaargeld of de eigen woning extra te belasten, maar bijvoorbeeld wel om grote winsten bij de verkoop van aandelen ook te laten bijdragen.

Het blijft een even gerechtvaardigde eis om de ontslagvergoedingen van ceo’s tot een minimum te beperken. Het kan niet dat John Brock in december 2005 door InBev wordt ontslagen omdat hij niet voldoet, maar daarvoor wel een ontslagvergoeding van 10 miljoen euro krijgt, dat hij in april 2006 elders aan de slag gaat en tussendoor nog eens 20 miljoen euro wil vangen. Staatssecretaris Bruno Tuybens is twee jaar geleden wel een mediacampagne over grote toplonen begonnen, maar behalve wat kleine correcties is er weinig veranderd. Waarom niet binnen de vennootschapsbelasting de aftrekpost ’toplonen’ beperken? Bedrijven kunnen dan die graailonen vanaf een bepaald niveau niet langer inbrengen als bedrijfskost. Zeker zou de code inzake corporate governance, de regels voor goed bestuur, niet alleen moeten slaan op de ondernemingen, maar ook op de topverdieners. Dat zij dan maar eens publiekelijk uitleggen aan werknemers, aandeelhouders en stakeholders, waarom ze zoveel moeten verdienen.

Voor een onderneming is sociale rust een zegen voor de bedrijfsontwikkeling, voor de vakbonden is een integere bedrijfsleider de beste garantie voor een gehandhaafd en continu arbeidsproces. Het is stuitend dat sommige ceo’s -ongeacht hun prestaties – miljoenen vangen, en zelfs nog durven te zeuren over gemiste aandelenopties. Het toont aan dat ze met al dat geld niet gelukkig (kunnen) zijn. Het zijn geldzieke mensen. Veel mensen slagen erin gelukkig te zijn met aanzienlijk lagere inkomsten. Het is evident dat een bedrijf beter geleid wordt door een gezonde geest die de bedrijfsdoelstelling voor ogen houdt. Waarom dan nog kiezen voor het soort manager die, goede of slechte resultaten, uiteindelijk vooral uit is op een zo groot mogelijk eigen gewin?

Op de arbeidsmarkt is voldoende potentieel dat bereid is voor aanzienlijk lagere bedragen op een verantwoorde manier een bedrijf te leiden. Niet omwille van snel gewin, wel omwille van gezonde winstcijfers over een langere periode. De vakbond kent het arbeidspotentieel en kan dus mee zoeken naar de leiders die bedrijven op een gezonde manier kunnen doen groeien. Vakbonden kunnen fungeren als headhunters voor bedrijven. En in tegenstelling tot een echte headhunter is de winst voor de vakbond niet dat hij de persoon aanbrengt, wel dat hij de werkzekerheid van de arbeiders verhoogt.

Vera Dua is voorzitster van Groen. Els Keytsman is in Oost-Vlaanderen kandidaat voor de Kamer voor Groen!